DK tijdrijden
Afgelopen dinsdag was er weer het districtkampioenschap tijdrijden in Bornerbroek. Het weer zag er uit alsof het ging regenen terwijl ik moest rijden maar dat viel gelukkig mee. ik kon droog rijden.
M’n tijdrit ging wel redelijk alleen wist ik steeds niet hoe ver het nog was omdat ik geen kmteller had en er geen bordjes stonden. Toen ik de finish zag trok ik nog een sprintje en eindigde ik met een tijd van 23.12. 37 seconden sneller dan de tweede plaats, dus werd ik districtkampioen tijdrijden. Komend weekend rij ik geen wedstrijden.
Eindelijk raak in thuiswedstrijd omloop van de IJsseldelta!
Afgelopen weekend had ik, na een week trainingskamp in de Ardennen, weer mijn thuiswedstrijd. De omloop van de IJsseldelta, voorheen omloop van Stadshagen genoemd. De 3 jaren ervoor gebeurde er altijd wel weer iets waardoor ik naar een goede klassering kon fluiten, dit was dan ook mijn laatste kans om eens iets leuks aan het thuispubliek te laten zien.
Het was een erg warme dag zonder wind. Overdag was het zowat 30 graden. Gelukkig hoefden we pas laat in de middag te startten. Zeker omdat ik ’s middags bij het poetsen van m’n fiets een scheur in mijn voorvork ontdekte! Gelukkig was het nog vroeg genoeg om deze te vervangen en zijn we nog snel richting Staphorst gereden.
In de wedstrijd gebeurde weinig bijzonders. Iedereen had al snel in de gaten dat demarreren zinloos was. Het leek dan ook meer een toertocht dan een koers, helaas. Een massasprint dus. Ik kon mij goed van voren plaatsen achter iemand op de eerste rij. Met nog 300 meter kon ik mijzelf al niet meer inhouden. Ik ging de sprint aan en had gelijk al een gat van zo’n 5 meter. Ik kon heel de sprint blijven staan en had op de streep nog steeds zo’n 5 meter voorsprong op de rest. Zo reed ik dan eindelijk mijn thuiswedstrijd goed, en won ik hem ook gelijk.
Komende dinsdag rij ik het DK tijdrijden en de dag daarop is de testdag voor de EK en WK selecties baan.
Districtkampioene Oost 2010
Die maandag daarop had ik het DK, net als vorig jaar in Steenwijkerwold. Bij de junior vrouwen was het deelnemersveld mager: slechts 4 meiden kwamen om de titel strijden. Gelukkig startten we samen met de nieuweling meisjes zodat het toch iets wat op een koers leek en we met zo’n 10 rensters aan de start stonden. In de derde ronde zijn Jet en ik weg gereden van de rest en kregen 1 nieuweling meisjes mee. Het werd dus een sprint a deux en die won ik zodat ik net als vorig jaar weer districtkampioen werd.
Komend weekend rij ik geen wedstrijden maar ga ik op trainingskamp in de Ardennen. Er komt weer een belangrijke trainingsperiode aan wat de wedstrijden even op een lager pitje zet, hoewel ik mijn thuiswedstrijd de omloop van Stadshagen en het DK tijdrijden niet kan overslaan, deze rij ik dus wel.
Criterium Rijssen
Afgelopen zaterdag reed ik weer een criterium bij de elite vrouwen. Dit keer in Rijssen. In de eerste ronde al demarreerde er iemand van Cervélo, Charlotte Becker. Ik zat goed voorin dus sprong er naar toe samen met Roxane Knetteman. Ze reed een hoog tempo en na 3 rondjes zat ik best kapot, maar probeerde toch steeds over te blijven nemen. Op een gegeven moment reed Charlotte Becker toch van ons weg. We hadden een redelijk gat op het peloton dus konden we proberen sowieso met z’n tweeën ook vooruit het peloton te blijven, maar Roxane nam niet meer over. Zo werden we even later weer gegrepen door het peloton. Charlotte heeft de eerste helft van de wedstrijd in haar eentje vooruit gereden, maar werd even later ook weer terug gepakt. De wedstrijd eindigde in een massasprint. Ik ging de laatste ronde op de 3e positie in, maar werd op de laatste stukken toch wat naar achter geduwd, zodat ik rond de 8e positie de laatste bocht uit kwam. Na de laatste bocht kon ik gelijk al een aantal rensters voorbij en kwam uiteindelijk als 4e over de streep.
Winst bij de elite vrouwen in Noordhorn
Gister reed ik een criterium bij de elite vrouwen in Noordhorn. Gelijk vanaf de start reed ik weg, maar dat was eigenlijk niet bedoeling. Ik had een gat voordat ik het wist en reed, toen ik dat merkte dan maar door. Na 4 ronden werd ik weer in gerekend, maar had zo wel al 4 puntjes voor de leidersprijs binnen. Daar besloot ik dan maar voor te gaan. Ik heb geloof ik 10 ronden achter elkaar op kop gereden in de finishstraat, inclusief 2 premiesprints. Zo had ik al vrij zeker de leidersprijs binnen. Net over de helft van de koers zette Jacobien aan waarachter Esra aan ging. Ik zat in het wiel van Esra en ging dus maar mee. Al gauw merkten we dat we een gaatje hadden en zijn we dus volle bak door gaan rijden, wat al gauw als resultaat een serieus gat gaf. Ik voelde me sterk vandaag en had helemaal geen moeite met het hoge tempo dat er toch wel gereden werd. In de eindsprint won ik van Esra en had zo mijn eerste overwinning bij de elite vrouwen binnen.
Trainingskamp Italie + wedstrijden in Frankfurt (De) en Amancey (Fr)
Vorige week vertrok ik met de rest van de Nederlandse selectie junior vrouwen richting het zuiden voor een trainingskamp van 10 dagen met daarbij 2 koersen in gepland.
Frankfurt
De eerste was in het Duitse Frankfurt. Dat betekende ’s ochtends om half 6 al uit bed, de koers begon immers al om 8 uur ’s ochtends! Al bij aankomst zag de lucht er niet zo vriendelijk uit en 5 minuten voor de start begon het dan ook te regenen, wat het parcours, wat veelal uit autowegen door de stad bestond, erg glad maakte. De hele koers door heeft het geregend, wat het ook nog eens erg koud maakte. Na een paar aanvalspogingen van onze kant bleef het lang stil. 2 ronden voor het einde demarreerde Melanie. Ik ging in het tweede wiel zitten maar degene die op kop reed, reed het gat toch vlot in haar eentje weer dicht. Dit was het moment voor mij om er van tussen te gaan. Ik gebruikte Melanie, die dus weer terug werd gepakt, als springplank en had gelijk een gat geslagen, wat ik de rest van de wedstrijd kon vasthouden. Zo kwam ik als eerste over de finish. 1.06 minuut achter mij sprintte Ymke naar een tweede plaats waarachter Annelies derde werd, een oranje podium dus! Na de finish was het zaak om weer gauw wat warmer te worden. Helaas moesten we nog een half uur wachten voordat de huldiging er was, waardoor we dus nog even moesten wachten op een warme douche.
Zo rond 12 uur vertrokken we richting Italië, waar we 5 dagen zouden gaan trainen in en rondom het stadje Offida waar in augustus de Wereldkampioenschappen weg en tijdrijden gehouden zullen worden. Voor ons een mooie gelegenheid om de WK parkoersen al vast te verkennen! Dit hebben we dan ook uitgebreid en goed gedaan. Ook ben ik nog een keer onderuit gegaan in een afdaling. Ik reed een bocht en reed aan de goeie kant van de weg. Op eens kwam er een busje te voorschijn, dat midden op de weg reed. Ik ontweek maar kwam in het grind terecht, waardoor ik onderuit ging. Gelukkig had ik niks, op een paar schaafplekken na. Al met al is het een zeer nuttig trainingskamp geweest.
Amancey
Op onze terugreis naar Nederland, hebben we voor een koers, nog een tussenstop gemaakt in het Franse Amancey. Ook daar begon het vlak voor de start te regenen en is dat niet meer opgehouden. In de tweede ronde plaatse Pauline Ferrand Prevot een demarrage, waarmee ze gelijk een goed gat sloeg. Even leek het er op dat ze weg zou blijven, maar nadat Rebecca en ik, goed samenwerkend, gingen achtervolgend, was ze al snel weer tot de orde geroepen. Een ronde later probeerde Rebecca het en kreeg 2 andere rensters mee. Ik ging weer in het tweede wiel zitten maar degene voor mij kon het in haar eentje dicht krijgen. Op het moment dat ze weer terug waren gepakt demarreerde ik en kreeg daarbij Pauline Ferrand Prevot mee. Even later sloot er nog een elite vrouw aan. Ik trok goed door en liet op de klim Pauline overnemen. Daar trok zij hem nog eens extra door op het buitenblad. Ik kon aanhaken maar op het stuk na de klim kon ik niet herstellen. Ik merkte heel duidelijk dat ik een trainingskamp achter de kiezen had en moest even later lossen. Vanaf dat moment heb ik heel de koers alleen maar afgezien. Het lukte gewoon niet meer. De eindsprint heb ik laten gaan en kwam uiteindelijk als 20e over de streep.
Omloop van Borsele
video
Afgelopen weekend was Borsele weer! Ik denk wel de belangrijkste Nederlandse wedstrijd van het jaar. 3 dagen met 4 etappes inclusief een tijdrit van 11,8 kilometer. Omdat er elkaar jaar weer veel buitenlandse deelname is, is dit een leuk meetmomentje om te kijken hoe je er voor staat ten opzichte van de buitenlandse concurrentie.
Eerste etappe:
De 3 daagse werd op vrijdagavond van start geschoten voor een criterium van 40 kilometer. Een rondje van 8 kilometer met stukken door een soort van polder heen. Er stond vandaag nog best veel wind, dus zou het goed mogelijk zijn dat het op een lint uit elkaar werd getrokken. Voorin rijden dus. De tweede ronde heb ik geprobeerd het uit elkaar te trekken en kreeg daarbij even later hulp van Laura Trott, Rebecca Talen en Iris Ockeloen. Wat eerder draaiden er nog anderen mee maar die bleven er al gauw achter hangen. Hoewel we toch een mooi gaatje geslagen hadden kon het gehele peloton toch weer terug aansluiten. Al gauw werd duidelijk dat de eerste etappe in een massasprint zou eindigen. Al vroeg zat ik vooraan en stond die plek ook niet meer af. Ik reed helemaal rechts aan de rechterkant van Rebecca d’r wiel die de sprint aantrok. Op dat moment merkte ik dat ik er rechts niet langs kon en ik dus aan de verkeerde kant zat. Ik wisselde dus van kant en zat links. Op het moment dat ik er links overheen aan het komen was, ging Rebecca van uiterst rechts naar uiterst links van de weg. Ik was er half overheen maar Rebecca hield heel goed de deur dicht. Ik kon niets meer. Ik had het idee dat Rebecca enorm van d’r lijn afweek en protesteerde daar tegen, omdat dat natuurlijk niet reglementair is. Achteraf gezien hield Rebecca echter wel haar lijn en lag het aan de weg die niet helemaal recht is. Er zitten namelijk twee gevaarlijke knikken in. Ik had op het moment dat ik rechts van het wiel zat gewoon moeten blijven zitten, daarna zou ik alle ruimte hebben gehad. Zo werd ik in de eerste etappe dus 2e en zou ik de volgende etappe in de oranje (puntentrui) van start gaan. Helaas waren er deze etappe verschillende ernstige valpartijen, waaronder eentje in de laatste 500 meter. Kirsten van der Aa, een ploeggenootje van mij kwam erg hard ten val. Het zag er heel slecht uit, er kwam namelijk bloed uit haar oor. Zij werd vervoerd naar het ziekenhuis en daar bleek dat zij haar sleutelbeen gebroken heeft en een zware hersenschudding heeft. Een paar dagen later blijkt dat ze daarbij ook een schedelbasisfractuur heeft op gelopen. Allemaal niet zo fijn dus. Hopelijk is ze er snel weer bovenop!
Tweede etappe:
De zaterdag was achteraf gezien de beslissende dag. We zouden twee keer een omloop rijden van 25 km en ’s avonds een tijdrit van 11,8 km. In tegenstelling tot vrijdag was er deze dag helemaal geen wind. In de koers waren talloze demarrages maar alles werd terug gereden tot dat Laura Trott met een Belgse er van onder muist. Helaas had ik dit pas door toen er een bord met 30 seconden aan het peloton werd getoond. Er was geen spoor van achtervolging te bekennen in het peloton. Ook van de leidster in het algemeen klassement was geen spoor voorin en alleen achtervolgen met het peloton in je wiel is ook een beetje nutteloos. Pas toen er een bord met 2,5 minuut werd getoond drong het bij velen door dat 2,5 minuut wel veel was. Ook Rebecca kwam nu naar voren. Annelies Visser demarreerde waar achter Rebecca en ik aan gingen. We waren weg met z’n drieën. Maar al gauw zag het peloton het gevaar wel in, ook niet zo gek om dat het een groepje was waaronder de rode en oranje trui. We werden dus vrij vlot weer teruggereden en in het peloton viel het gelijk weer stil. Er was niks van een achtervolging mogelijk. De vogels waren gevlogen. de pelotonsprint ging ik van kop af aan. Ik kon heel de sprint blijven staan en won uiteindelijk vrij makkelijk de pelotonsprint, ik werd dus 3e in de etappe.
Derde etappe:
Die avond was eigenlijk het moment van de waarheid: de tijdrit. Ik was erg benieuwd hoe ver ik zou komen, omdat het alweer lang geleden was dat ik een tijdrit had gereden. Ik ging goed van start maar verzuurde al heel erg snel. Gelukkig kon ik er door heen komen en was ik na zo’n 2 km in mijn ritme. Na 4 km te hebben gereden kreeg ik een enorme vlieg in m’n keel. Hij bleef hangen en ik had ook geen bidon om hem even weg te slikken. Na zowat kokhalzend op m’n fiets te hebben gezeten dwong ik mezelf er dan maar niet meer aan te denken en gelukkig had ik er na nog een paar keer slikken niet heel erg veel last meer van. Ik reed erg lekker en kon relatief makkelijk een goed hoog tempo vasthouden tot aan het tweede viaduct vlak voor de dijk. Vanaf dat punt begon ik in het rood te rijden. Gelukkig kon ik tot 2,5 km voor het eind mijn tempo nog wel vasthouden maar daarna begon ik enorm stil te vallen. Na de bocht voor het laatste stuk kon ik me niet meer goed optrekken en reed ik even later het laatste viaductje met 30 km/h ofzo omhoog. Laatste stuk was enorm harken naar de finish. Ik eindigde met een tijd van 16.29. Uiteindelijk net de 5e tijd. Mijn tijd vond ik enorm mee vallen, ik had veel slechter verwacht dus ik was zeker wel tevreden. Ik stond na de tijdrit maar 2 punten achter voor de puntentrui dus was die nog mogelijk te halen.
Vierde etappe:
De laatste dag reden we een klassieker van 71 km. Weer stond er geen wind. Na zo’n 20 km was het echt vuurwerk. Talloze demarrages achter elkaar. Waaronder ik het ook verschillende keren probeerde, maar ik kwam meestal alleen te zitten en sowieso werd er telkens gelijk een achtervolging op touw gezet door de Engelsen. Behalve toen Pauline Ferrand Prevót het weer eens probeerde. Zij kreeg een Duitse en Karen, mijn ploeggenoot mee. Ik wilde er naar toe springen, ik zat nog heel fris en had het gevoel dat ik erg de benen daarvoor had, maar zag net op tijd dat Karen dus mee zat. Het risico was erg groot dat ik uiteindelijk het peloton weer op gang trok als ik er achteraan zou springen. Dat deed ik dus even niet en liet de achtervolging afhangen van de rest. Die kregen het niet dicht waardoor ze dus weg bleven, en gelijk de oranje trui ook weg was. Pauline stond namelijk maar 1 punt achter mij en dus 3 punten achter Rebecca. Bij het opmaken voor de sprint was het al heel erg gedringen. Ik werd helemaal naar achter geduwd vlak voor de laatste bocht en zat heel erg slecht. Gelukkig kon ik mijn positie iets verbeteren, want ik kon er links wat langs, maar ik werd al gauw weer opgesloten in het midden van het peloton, hoewel ik dan nu wel op de tweede rij reed. De sprint werd aangetrokken. Ik zat in het wiel van Eline de Roover die weer in het wiel van Kelly Markus zat. Wat er de eerste etappe met mij en Rebecca gebeurde, gebeurde nu zo’n beetje ook met Kelly en Eline, alleen zat er dit keer nog iemand tussen het hek en Eline in. Eline knalde tegen degene die daar tussen zat aan en raakte op een vreemde manier zo met beide voeten uit de pedalen en knalde vol op haar stang. Hierdoor maakte ze dus een hele rare slinger en mag ze van geluk spreken dat ze nog overeind bleef! Dat mag ik eigenlijk ook, want ik knalde met mijn voorwiel tegen het achterwiel van Eline aan. Even dacht ik nou daar gaan we dan. Ik stond al helemaal scheef, maar in een reflex trok ik mijn voet uit het pedaal en kon zo wonder boven wonder mijn fiets weer recht trekken en in evenwicht blijven! Door de slinger die gemaakt werd ontstond er een kettingreactie aan slingers en al snel gingen ze al tegen de grond. Een enorme chaos. Zo’n 10-20 rensters gingen hard onderuit. De rest wist er om heen te sturen. Uiteindelijk kwam ik nog als 12e over de finish heen. Mijn sprint was van zelfsprekend, nadat ik m’n voet uit het pedaal trok, gedaan. Met 1 voet in het pedaal sprint het namelijk niet zo handig… 2 Franse meisjes waren hard gevallen en zijn naar het ziekenhuis afgevoerd.
Niet zo’n leuk einde dus van de meerdaagse. In het eindklassement werd ik 5e en in het puntenklassement 3e. Over de resultaten op zich was ik niet echt tevreden, maar wel over hoe ik me voelde in koers. Ik voelde me erg sterk en vind het jammer dat ik dat niet heb kunnen omzetten in etappewinst, maar het seizoen is nog lang!
Laura (28/04/10)
18e en 2e jongere (-23) in de Ronde van Gelderland!
video
Gister vond ik dat het dan maar eens moest gebeuren: een mooi resultaat halen in een grote koers bij de elite vrouwen. Met een koers van 140 km in, tegenwoordig, mijn trainingsgebied zag ik het allemaal wel zitten. De twee eerdere wedstrijden bij ‘de groten’ reed ik al lekker mee, maar stond het eindresultaat me niet echt aan (Omloop het Nieuwsblad: na 80 km een los stuur op de kasseien waardoor ik de eerste 30 moest laten gaan, en ik hierom ook zo ver op achterstand kwam dat ik uit koers werd gehaald en omloop van Drenthe: heel het peloton uit koers gehaald). Daarom had ik nu extra moraal om er dit keer wel wat moois van te maken.
Het eerste cruciale punt kwam al na 20 km: een dijk van zo’n 20 km lang. Mijn kmteller werkte dit keer niet dus moest ik telkens een beetje gokken wanneer wat kwam, maar gelukkig ging dat goed. Zo’n 5 km voor de dijk zat ik al goed gepositioneerd rond de 10e positie. Het was redelijk dringen geblazen voorin, maar uiteindelijk ging ik als 20e ongeveer de dijk op en heb in die positie vrijwel heel de dijk gereden. Doordat er geen wind stond gebeurde er vrijwel niks op de dijk. Er zijn wel wat demarrages geweest maar die leidden allemaal tot niets. Na de dijk kwam er een smal stuk van ongeveer 5 km. Voor dat stuk werd ik gewaarschuwd zo’n 3-4 km van te voren. Daar moest ik dus zorgen van voren te zitten. Dat deed ik ook en ik draaide als 3e de bocht om waarna dat stuk begon. Gelijk maakte Kirsten op kop tempo, ik zat in haar wiel en nam even later over. Het was op een lint getrokken. Helaas ging het tempo er al snel weer uit. Loes Markerink demarreerde met nog iemand. De rest van Nederland bloeit nestelden zich gelijk op kop naast elkaar, waardoor, op dat smalle weggetje, niemand er makkelijk langs kon. Zo kregen ze een gaatje, maar al gauw werd de achtervolging ingezet. Met die versnelling zat ik in het 6e wiel ofzo en ik draaide dus ook weer mee, maar toen degene voor Suzanne de Goede (Nederland bloeit) af gaf, wilde Suzanne natuurlijk niet echt overnemen dus nam ik gelijk over. Toen ik om keek zag ik dat ik per ongeluk een gaatje had, dus ben ik in m’n eentje door gereden naar de twee vooraan. Ik was alleen nog geen minuut aangesloten of het peloton kwam, onderleiding van Cervelo, ook al weer aansluiten.
Niet veel later, toen we zo’n 60 km er op hadden zitten kreeg ik lek. Ik dus naar achter voor een nieuw wiel. Het duurde alleen best lang voordat ik weer weg kon, want het wiel lukte er niet goed in. Hierdoor had ik ongeveer 1-2 minuut achterstand. Het terug rijden achter de auto ging me niet echt vlekkeloos af, waardoor het lang duurde voordat ik weer terug was en ik helemaal kapot was toen ik het peloton weer bereikte. Maar dat is weer iets waarvan ik heb geleerd! Ben gelijk weer naar voren gereden, maar had niet genoeg tijd om te herstellen want na zo’n 7 tot 10 km kwamen we aan bij ons eerste klimmetje: de Zijpenberg. Daar kon ik m’n lol wel op; ik was nog steeds kapot van het terug rijden en ik kwam erg moeilijk omhoog. Gelukkig kon ik aanklampen, maar na 7 km moesten we hem nog een keer over. Ik zat op dat moment in het midden van het peloton en zat even later achter een valpartij waardoor de voorste rensters een gaatje kregen. Ik kwam weer erg slecht omhoog maar kon in de afdaling weer iets terug komen, maar na 5 km was daar de Emmapyramide. Daar stond ik zo goed als helemaal geparkeerd, maar gelukkig was deze niet zo lang. In de afdaling kon ik met een groepje weer aansluiten bij het peloton, dat nog maar 60 rensters telde. Annelies en ik waren de enigste van de selectie die nog over waren maar we waren allebei hartstikke blij dat we het zwaarste gedeelte gehad hadden!
We moesten nog 40 km. De eerste 20 km daarvan kon ik goed herstellen, dat was zeer welkom! We reden van Arnhem direct door naar Apeldoorn waar we eerst nog 2 keer een plaatselijk rondje van 9 km zouden afleggen. Daarin zat nog 1 zwaar stuk: de Torenberg een vals plat stuk van zo’n 500 meter lang. Op het plaatselijk rondje kon ik weer goed van voren mee rijden, rond de 10-20e positie. Hoewel ik het daar, vooral in het laatste rondje, wel super zwaar had. Op de Torenberg werd nog even flink gas gegeven om een Columbia renster terug te halen. Ik zat in het 5e wiel ongeveer en reed op m’n max. Na die Torenberg was het nog zo’n 3 km tot de finish. Ik probeerde goed van voren te blijven, maar werd toch nog iets naar achter geduwd, ik ging ongeveer in 10e positie de laatste bocht om maar ik kon gewoon niet meer sprinten, daar was ik te kapot voor. Aan alle kanten gingen ze me voorbij en ik kwam uiteindelijk als 18e over de streep heen. Ik was super tevreden: een koers van 140 km uitgereden, zowel in het begin als het eind goed vooraan mee hebben gekund en dan daarbij ook nog een 18e plaats! In het jongerenklassement (-23) werd ik tweede. Ik merk bij mezelf steeds weer dat ik progressie boek en dat geeft natuurlijk moraal om zo door te gaan!
Volgende week rij ik omloop van Borsele: een drie-daagse voor mijn eigen categorie met een internationaal deelnemersveld. Daar hoop ik ook weer mooie resultaten te kunnen boeken. Ik heb er zin in!
Laura (18/04/10)
Novilon Eurocup omloop van Drenthe Elite vrouwen 1.1
(video keienstrook)
Omloop van Strijen
Afgelopen zaterdag begon dan het echt junioren seizoen weer. Zoals gewoonlijk met de openingsklassieker van Strijen. Een wedstrijd die ik afgelopen 2 jaar had gewonnen en waar ik als eerstejaars nieuweling ook 2e werd. Hoewel het een klassieker heet, waren het maar 54 kilometers die we moesten afleggen. Een beetje matig, maar ja, we doen het er maar mee. Er stond een aardig windje. Het was ook de eerste wedstrijd dat ik met m’n nieuwe fiets ging rijden. Ik had wielen met een hoge velg gestoken, omdat mijn andere wedstrijd wielen bij de fietsenmaker waren en ik niet met m’n trainingswielen wilde rijden. Gelukkig was het met hoge velgen best te doen met die wind, hoewel ik af en toe wel m’n stuur goed moest vast houden om het recht te houden. Gelijk na de neutralisatie werd er tempo gemaakt. We hadden wind mee dus reden we tegen de 55 km/h. We probeerden daar wat te draaien, maar eigenlijk zou het pas beginnen wanneer we links af gingen: een lange rechte weg met de wind schuin tegen. Daar zouden we de slag moeten maken en dat deden we ook. Van te voren hadden we het er al een beetje over gehad dat we daar de slag misschien konden proberen te maken. Toen we links af draaiden zaten we ook allemaal vooraan, hoewel Karen nog een gaatje moest dichtrijden. Gelijk hebben we het op de kant gezet en zijn we gaan draaien. Eigenlijk al gelijk na die bocht ontstond er een breuk tussen, ik geloof, de 5e en 6e positie. We draaiden echt super goed. Tegen windkracht 5 in reden we rond de 38-39 km/h. Achter ons probeerden ze met man en macht weer aan te sluiten maar wij draaiden zo goed dat ze dat nooit ging lukken. Ik voelde mezelf heel goed. Ik kon goeie beurten maken en hoefde er af en toe ook niet even achter te blijven om op adem te komen zoals de anderen soms wel even deden. Ondanks dat bleven we toch goed doordraaien. Na de eerste ronde hadden we 24 seconden voorsprong op de tweede groep, waar ze elkaar ook hadden gevonden. Wijzelf hadden echt een super leuke kopgroep. Het had net een trainingsgroepje kunnen zijn want echt iedereen die er in zat kende ik goed. Ik denk dat we mede daarom zo goed ook konden draaien en er geen gezeik was. Toen we de finishstraat inreden voelde ik en steek in m’n zij op komen. Eerst negeerde ik die maar hij werd steeds erger en erger. Ik voelde zelfs daardoor een hyperventilatie aan komen. Ik probeerde wat te rekken enzo maar het hielp niet heel veel. Ik heb toen even niet meegedraaid. Toen het weer minder werd en ik er wel weer redelijk me kon fietsen ben ik weer mee gaan draaien en even later was die steek gelukkig weer helemaal weg. De tweede ronde deden we eigenlijk wat rustiger aan dan de eerste, maar onze voorsprong liep wel op naar 1 minuut en 10 seconden. De laatste ronde liep die voorsprong nog op naar 2 minuten maar eigenlijk was het bij ons meer een toerrondje. We keken meer naar elkaar en er werd nog een aanval geplaatst door Jet. Ikzelf dacht dat het beter was om te vertrouwen op mijn sprint. Weinig kans dat die nog fout zou kunnen gaan met z’n 5en, dacht ik… Ik koos het wiel van Rebecca met nog 1,5 km te gaan. We reden echt super langzaam. Met nog 1 km te gaan kwam Jet in eens naast mij rijden, terwijl de rest gewoon achter elkaar in het wiel zat. Ik snapte niet waarom ze daar ging rijden en ik irriteerde me er dood aan. Ze versperde zeg maar de weg voor mij voor als ik er langs wilde in de sprint. Jet reed steeds meer naar voren totdat ze naast Rebecca reed, die in het eerste wiel zat: dat van Annelies. Zo zat ik dus tussen twee wielen in toen we de finishstraat inreden. Daar zat ik dus niet goed omdat ik op die manier vast zat. We versnelden, de sprint werd zo half in gezet en ik zat tussen het wiel van Jet en het wiel van Rebecca in. Ik kon er niet tussendoor. Ik besloot links van Jet er langs te gaan. Links was het handigst, want als ik rechts zou gaan had ik alsnog kans om opgesloten te worden omdat daar Annelies reed en daar vlak bij de stoep was. Op het moment dat ik besloot links om Jet heen te gaan, ging Jet ineens ook meer naar links, waardoor ik er in eens wel tussendoor kon. Dat gebeurde in een fractie van een seconde zoals je ook in een fractie van een seconde beslist links om te gaan. Ik had het te laat in de gaten en ging al links om. Alleen moest ik nu nog meer naar links dan ik eigenlijk van te voren had ingeschat. Daardoor maakte ik een rare slinger. Karen zat in mijn wiel en kon niet op tijd reageren hierdoor. Die ging hierom dus keihard onderuit, waar ik heel erg van schrok. Ikzelf viel niet maar voelde heel goed dat er iets over mijn achterwiel heen ging. De auto die er veel te dicht achter reed, overreed Karen bijna. Scheelde echt heeeeeel weinig. Net op het moment dat dat allemaal gebeurde, had Rebecca de sprint al vol ingezet en een gat geslagen van zo’n 5 meter. Ik was gelijk kansloos voor de overwinning. Ik heb het nog geprobeerd, maar kwam niet verder dan tot aan het wiel en werd 2e.
Tevreden over de wedstrijd: ik voelde me erg sterk en we hadden een mooi kopgroepje dat lekker draaide, maar wat minder tevreden over de sprint. Ik maakte een domme fout waardoor ik gelijk kansloos was voor de overwinning, maar heb hier weer van geleerd. Op naar de volgende koers!
Laura (28/03/10) .
Trainingskamp Mallorca, Beekbergen, Omloop het Nieuwsblad
Trainingskamp Mallorca:
2 weken na het NK omnium gingen we met de papendalgroep en nog wat rensters uit de juniorvrouwen selectie en U23 vrouwenselectie op trainingskamp naar Mallorca. Van te voren leek het er op dat het weer wat minder zou zijn, maar dat bleek uiteindelijk mee te vallen! De eerste dag was het zo’n 15 graden met zonnetje en elke dag werd het een stukkie beter. Super goeie omstandigheden om te trainen, ik heb er dan ook heel goed getraind. Het juiste gevoel voor het wegseizoen kwam weer helemaal terug.
Trainingskamp Beekbergen:
De week daarna had ik met de talentengroep nog een trainingskamp in Beekbergen. Ik zat nog te twijfelen of ik daar wel heen zou gaan, omdat ik al een zwaar trainingskamp achter de rug had en de zaterdag daarop omloop het nieuwsblad zou rijden, maar ben toch gegaan. Heb alleen een wat rustiger programma gedraaid dan de rest. De eerste dagen voelde ik me heel erg belabberd en draaide ik compleet vierkant, maar dat werd met de dag beter. Ik ben een dag eerder naar huis (Papendal) gegaan, zodat ik me beter kon voorbereiden voor de omloop.
Omloop het Nieuwsblad:
Vanaf Papendal werd ik de volgende dag opgehaald om richting Gent te rijden. Van te voren zag ik er best tegenop, omdat de weersvoorspellingen slecht waren, het een super lange en zware koers was en ik verwachtte dat het super hard zou gaan en ik er dus zo af lag. Gelukkig viel het weer 100% mee. Voor de start heeft het wel geregend, maar nadat we waren vertrokken is er geen druppel meer gevallen! Ik reed lekker mee in het peloton en probeerde steeds goed van voren te blijven rijden. Na zo’n 20 km ging ik bijna onderuit omdat degene voor mij onderuit gleed op de rotonde. Gelukkig kon ik zelf net overeind blijven maar stond ik wel met de voet aan de grond waardoor ik weer helemaal van achter zat. Gelukkig kon ik weer gauw genoeg weer terug de plaats innemen waar ik zo ongeveer reed. Het eerste klim reed ik bij de eerste 20 op. De benen voelden goed. Al vrij snel in de wedstrijd voelde ik dat m’n stuur niet super goed vast zat. Wanneer ik door een kuil ofzo reed en ik op de remmen reed, kantelde m’n stuur een beetje. Ik dacht eerst dat het niet erg was en dat het ook niet erger zou worden. Ik duwde hem gewoon weer terug, en dacht er verder niet meer over na. Vlak daarna kwamen we op een weg met allemaal gaten en geulen. Ik reed aan de zijkant en het duurde niet lang of degene voor mij kwam in zo’n geul te recht en ging onderuit, waar ik weer overheen viel. Gelukkig had ik behalve een klein schaafplekje op de knie niets en zat ik binnen 10 seconden weer op de fiets. Ik reed met een groepje weer terug naar het peloton wat vrij vlot ging. Daar aangekomen had ik nog wel weer even tijd om weer op adem te komen want de volgende klim, de kluisberg was pas over 8 km ofzo. Eenmaal bij die klim aangekomen, zat ik niet heel goed van voren. Zo rond de 50e positie. Ik had heel graag een extra tandje dr bij gehad, kreeg het bijna niet rond namelijk. Bovenaan de klim was ik helemaal kapot. Maar opzich zat ik nog wel redelijk goed en op de zelfde positie als onderaan de klim. Het peloton was op ene lint met af en toe een gat er tussen maar in de afdaling kon ik vrij makkelijk weer vooraan het peloton aansluiten. Na deze klim waren er al een heel aantal afgereden, maar vooral na de klim de treu en de paterberg, die vlak achter elkaar kwamen was het hele veld uit elkaar geslagen. Ikzelf ging op de treu ook helemaal kapot. Ik zakte er helemaal door heen. Werd door stuk of 20 ingehaald. De paterberg ging redelijk, hoewel ik daar echt super graag net een tandje lichter had gehad. Om mij heen moesten er heel veel afstappen omdat ze er niet fietsend op kwamen, maar ik kon gewoon door blijven rijden. Eenmaal boven zag ik dat het helemaal uit elkaar was geslagen. Ik was al vrij snel weer hersteld en kon de afdaling vol rijden. Daardoor kwamen we al gauw weer bij een groepje achtervolgers op de eerste groep. Net na de volgende klim, volgens mij was het de Edelareberg, zijn we weer aangesloten. De eerste groep, waar ik dus weer in reed, telde nog maar een stuk of 30 rensters. Eenmaal in de groep herstelde ik weer snel en zag het nog helemaal zitten. We reden naar de eerste echte kasseienstrook van 2,5 km. Gelijk op de kasseienstrook voelde ik dat mijn stuur steeds losser ging zitten. Helaas gebeurde dit net op het moment dat er geen auto’s achter ons aanreden, dus moest ik maar er proberen mee door te rijden. Ik kon al snel niet meer op de remmen steunen en moest ik gedwongen met de handen bovenop rijden. Ik had zo’n beetje m’n stuur los in m’n handen en kon hierdoor niet goed m’n kracht kwijt en moest de eersten laten gaan. Eenmaal van de kasseien af moesten we bochten rijden en daarvoor dus remmen, maar ik kon niet meer goed remmen en daarbij ook niet meer goed sturen. Ik ging met 10 per uur door de bochten heen en besefte me dat het heel gevaarlijk was om hiermee door te rijden. Ik bleef dus stil staan aan de kant in de hoop dat er al gauw iets aankwam wat me kon helpen. Maar het duurde een hele tijd voordat er weer wat langs kwam, rensters of auto’s. Ik ging dus maar weer voorzichtig een stukje verder rijden en vroeg aan de mensen langs de kant of ze toevallig een inbus bij zich hadden. Bij een volgende bocht ben ik weer stil blijven staan. Ik zag de tweede groep voorbij komen. Ik zag allemaal bekende gezichten voorbij komen, en verbaasde me er over dat die nu pas langs kwamen. Na zo’n 5-10 minuten kwam er eindelijk een ploegleidersauto langs van Swabo. Daar zag ik de vader en broer van Natasja de Vroome in zitten en stak mijn hand op. Ze stopten en hebben toen snel mijn stuur weer vast gezet. Dank daarvoor! Ik kon dus weer verder, maar eigenlijk was het al gedaan met de koers voor mij. Ik zat helemaal achteraan de koers en reed lange tijd helemaal in m’n eentje. Na zo’n 10 km kwam er een groepje achterblijvers mij inhalen en heb daar aan gepikt. Na zo’n 100 km te hebben gereden werden we uit koers gehaald. De snelste route om in Gent te komen, was de route van het parcours, dus hebben we wel de kilometers vol gemaakt. Ik baalde echt super erg. Ik reed gewoon na 80 km nog in de eerste groep van 30 met daarin vrijwel allemaal toppers. Ik ben erg benieuwd hoe ver ik had kunnen komen. Wat ik wel heb ontdekt is dat ik veel progressie gemaakt heb afgelopen winter. Normaal zat ik er naar 80 km koers al helemaal door heen, maar nu herstelde ik steeds super snel en kon ik weer lekker verder. Trainen helpt dus! Dit geeft mij veel motivatie om zo door te blijven werken aan een goed seizoen.
Nederlands kampioen omnium Junior vrouwen 2009-2010
Alweer meer dan een maand geleden, maar hierbij toch nog maar even een klein verslagje van het NK omnium. Het omnium is voor mij een belangrijk baanonderdeel. Er zitten sprintonderdelen (200 meter, 500 meter) en duuronderdelen (achtervolging, scratch, puntenkoers) in, wat voor mij de perfecte combinatie is. Graag zou ik in augustus revanche nemen op wat me vorig jaar is overkomen op het WK omnium en daarom ook super goed om weer eens het omnium in z’n geheel te rijden. Doordat dit NK eigenlijk een beetje ‘tussendoor’ kwam en het niet was opgenomen in m’n programma, heb ik niet de perfecte voorbereiding gehad. Ik startte dan ook met de gedachte dat ik in fysiek opzicht niet 100% zou presteren. Daarom lag de focus dit keer meer op techniek en tactiek.
Al om 10 uur zou de 200 meter starten, dus vroeg van huis. Om 7 uur stond ik klaar voor vertrek. Voor de 200 meter voelde ik me niet zo goed. Ik voelde me misselijk en was niet genoeg gefocust. Eenmaal in de baan voelde ik me langzaamaan beter. Ik reed een tijd van 12,8. Uiteindelijk de eerste tijd, maar tevreden was ik er niet mee, gezien de tijden die ik al eerder reed. Wat later zouden we de scratch rijden. Dit was een hele saaie wedstrijd. Ik had van te voren bedacht om maar eens af te wachten, niks te ondernemen en dan te kijken wat er gebeurde… niets. Om er weer ff wat tempo in te krijgen ‘demarreerde’ ik een paar ronden voor einde. Uiteindelijk kwam ik als eerste over de streep. Nu was het klaarmaken voor de achtervolging van 1500 meter. Dit is een afstand die normaal nooit verreden wordt, hierdoor weet je dus minder goed welke tijd nou echt goed is. Ik nam als richttijd maar de tijd die ik reed op het WK: 1,52,00. Voor m’n gevoel ging de achtervolging niet denderend, het draaide niet zo lekker. Uiteindelijk stond er een tijd van 1,54 op het scherm. De eerste tijd. Nu was het heel lang wachten voordat de volgende wedstrijd op het programma stond, zo’n 2 uur. Die tijd beetje eten, slapen, kletsen, wachten… niet dat dat heel vervelend is tussen de wedstrijden door. De puntenkoers is het onderdeel wat bij mij altijd verkeerd gaat. Ik ben deze wedstrijd heel anders in gegaan dan normaal en dat hielp. Ik kon de race goed controleren. Halverwege koers demarreerde iemand die voor mij niet heel gevaarlijk was in het klassement. Daarom liet ik het initiatief over aan de rest, maar niemand ging er achteraan. Zo pakte zij een ronde en dus 20 punten. Ik werd tweede, met 11 punten. Nu alleen nog de 500 meter, wat in verhouding met de rest, mijn beste onderdeel is. Na een dag vol wedstrijden startte ik niet met het idee om mijn PR weer te verbreken, maar wel met de ambitie om gewoon weer een 37 te rijden. Dit lukte, ik klokte 37,7. De eerste tijd. Zo won ik het NK omnium en was mijn 5e NK-titel van dit seizoen binnen.
4 keer goud en 1 keer brons: oogst NK Baan 2009-2010
De afgelopen dagen was het dan zo ver: het Nederlands Kampioenschap baanwielrennen! Ik keek hier al een tijdje naar uit. Het was weer de eerste ‘echte wedstrijd’ na mijn sleutelbeenbreuk van het WK in Moskou.
Na zo’n 4 maand geen wedstrijden meer te rijden, reed ik een week van te voren eerst mee in het voorprogramma van de zesdaagse in Apeldoornse omnisportcentrum. 2 avonden ongeveer een uur met 3 onderdelen. De eerste dag bij de junior vrouwen, de andere dag bij de elite vrouwen. De eerste dag won ik alle verreden onderdelen, en de tweede dag, bij de elite vrouwen, won ik 1 keer (de scratch) en werd ik 2 keer derde. Ook de trainingen gingen goed. Een paar weken voor het NK reed ik, in de training, een dik persoonlijk record op de 2000 meter. Maarliefst 7 seconden reed ik van mijn vorige PR af. Dit gaf vertrouwen voor het NK, met de vorm zat het dus wel goed! Nu dat nog laten zien op het NK.
De eerste dag van het NK stond de 500 meter en de puntenkoers op het programma. Helaas startten we niet uit de startmachine. Er was namelijk maar één startmachine bruikbaar. Gelukkig ging ik toch nog vrij goed van start. Uiteindelijk zette ik een tijd van 37,3 neer, een dik persoonlijk record! Mijn oude record stond op 38,0 dus bijna een seconde! Dit was ook nog eens een baanrecord. Met deze tijd zou ik afgelopen WK op de baan in Moskou (snelste baan ter wereld) tijdens het omnium de tweede hebben gehad! Zo werd ik Nederlands Kampioen 500 meter. De tweede tijd was 39,0 van Nathaly van Westdonk en derde werd Yesna Rijkhof.
Zo’n 2 uur later stond de puntenkoers op het programma. Dit was de wedstrijd waarin ik op het WK viel. De eerste sprint ging ik 2 ronden van kop af aan. Ik won vrij makkelijk de eerste sprint en had mijn eerste 5 punten dus binnen. Er werd gevaarlijk gereden. Er waren een paar rensters bij die veel afsneden, je vast zetten terwijl je net op snelheid komt, noem maar op. Drie keer ging ik echt bijna onderuit hierdoor. Ik reed totaal niet lekker. Ook had ik het idee dat ik veel te zwaar trapte, hoewel dat niet zou moeten met het verzet wat ik reed. Achteraf bleek dat mijn ketting te strak zat, dus misschien heeft dat er ook wel mee te maken gehad. Bij de volgende sprints zat ik vaak op gesloten waardoor ik veel punten misliep. Tactisch heb ik het gewoon helemaal verkeerd aangepakt. Uiteindelijk wist ik nog wel een bronzen medaille er uit te halen. In ieder geval weer veel geleerd. Na de puntenkoers zat de eerste dag er weer op. We sliepen bij de familie Slik die 10 minuten rijden van de baan af woont.
De volgende dag was een drukke dag. Eerst was om 13 uur de kwalificatie achtervolging aan de beurt. 2 uur later de kwalificatie Keirin, 3 uur later de finale scratch en 10 minuten later de finale Keirin. In de kwalificatie achtervolging stond ik tegenover Claudia Koster. Weer startten we niet uit de startmachine, maar uit de hand. Mijn start was te hard. Ik opende namelijk met 17,6. De rondes daarna liep het steeds meer op. Ik zou op rondjes 18,3 rijden. Dat reed ik halverwege wel een paar rondjes achter elkaar maar daarna liep het op. Vooral in de laatste twee rondjes zat te veel verval. Mijn tegenstandster haalde ik wel in. Uiteindelijk zette ik een tijd van 2,33,2 neer. De eerste tijd. De tweede tijd was van Nathaly van Westdonk met 2,42,0. Haar zou ik de volgende dag weer tegenkomen in de finale. Hierna was het dus 2 uur wachten tot de kwalificatie keirin. Ik zat in de serie met Yesna Rijkhof, Claudia Koster, Danielle de Jong en Dominique van Santen. Toen de derny eruit ging demarreerde Claudia Koster al vrij snel. Yesna ging er achteraan met mij in haar wiel. Toen Yesna in het wiel van Claudia zat, ging ik er overheen. Yesna ging weer achter mij aan. Ik eindigde als eerste en Yesna als tweede. Zo werden we allebei gelijk geplaatst in de finale keirin. Na deze wedstrijd gingen we even weer naar huis om te eten. We hadden immers nog 3 uur en het is maar 10 minuten rijden. Daar kon ik wonder boven wonder gewoon een heel bord spaghetti naar binnen krijgen! Dat was wel even lekker, want voor de rest had ik die dag niet meer dan 2 broodjes en een bakje kwark gegeten. Daarna wat tv kijken en ff laptoppen en om half 5 weer richting de baan voor de finales scratch en keirin. De scratch was 20 ronden. Ik had me voorgenomen om de wedstrijd (scratch) wat harder te maken en dat deed ik dus ook. Na 2 rondes zette ik aan om het tempo er in te krijgen. Toen ik achterom keek zag ik dat ik in mijn eentje een gat had! Dat was eigenlijk niet de bedoeling. Ik hoopte dat er nog anderen in m’n wiel zaten om samen te kunnen werken. Dit was dus niet het geval dus reed ik maar een paar ronden door in m’n eentje. Misschien zou de groep wel helemaal stil vallen en zou ik een ronde kunnen pakken of ze moesten het gat gaan dichten wat natuurlijk ook weer energie koste. Proberen heel de tijd voor het peloton uit te blijven leek me geen strak plan. De wedstrijd was immers nog maar net begonnen en 10 minuten na de finish was er ook nog een finale keirin die ik goed wilde rijden. Al snel zag ik dat ze de achtervolging hadden in gezet en na een stuk of 6 ronden zaten ze op 10 meter dus liet ik me voor de rest inlopen. Daar even uitrusten voor de laatste ronden want we waren al tot nog maar 10 ronden voor het einde gekomen. Er werd nog een enkele keer een aanval in gezet maar die werden allemaal weer gepareerd. 2 ronden voor het einde maakte Kelly Markus tempo. Ik zat in haar wiel en in de laatste ronde ging ik er overheen. Zo won ik de scratch met een fietslengte voorsprong. Veel tijd had ik niet om hier bij stil te staan want 10 minuten later zou dus de finale keirin al zijn. Gelijk de rollen op dus. 10 minuten later voelde ik me al wel weer fris genoeg en was het dus de beurt aan de keirin. Ik lootte plaats 5 achter de derny (een na laatste). Maar kon opschuiven naar de 3e plek. Toen de derny er uit was probeerde er iemand iedereen gelijk klem te zetten aan de balustrade. Hiermee had ik al enige ervaring want met de puntenkoers gebeurde dat ook regelmatig. Ik minderde dus vaart zodat ik onderlangs nog ruimte had. Net op dat moment ging Danielle de Jong die nog als enige achter mij reed er vandoor. Ik zag haar gaan in een flits en ging er gelijk achteraan. Een echte niet-denken-maar-doen-actie. We moesten nog anderhalve ronde toen en ik zat in het eerste wiel, dus in een zetel. Met nog een halve ronde te gaan ging ik er vol overheen waarna ik voor de tweede keer in een kwartier als eerste over de finish kwam en Nederlands kampioen werd! De zwaarste dag van het NK werd zo gelijk de succesvolste dag van het NK; ik won alles wat ik reed waarbij dus 2 Nederlandse titels! Ook besloot ik deze dag samen met de coaches om de sprint te laten schieten. Een Willy Kanis zou ik toch nooit worden dus was het beter me te focussen op de achtervolging. Ook wel lekker, want nu hoefde ik alleen nog maar ’s avonds te rijden, in plaats van de hele dag ook nog het sprinttoernooi er bij.
De volgende dag was dus eigenlijk een relatief rustige dag. Ik kon lekker uitslapen en de hele dag gewoon een beetje chillen. Nog een rondje in de sneeuw gelopen samen met Rozanne en Sunny, de hond, maar voor de rest alleen een beetje laptoppen en niks doen. Rond half 5 gingen we die kant maar weer eens op. Daar hoorden we dat Yesna de sprint had gewonnen! Ik begon me voor te bereiden voor de finale achtervolging en even later stond ik weer aan het vertrek. Ik ging nu proberen minder hard te starten en dat lukte. Ik opende 18,0. De gehele race goed vlak gereden behalve weer de laatste 2 ronden. De laatste ronde was 19,1, dus wel weer een seconde verval. Ik haalde Nathaly al snel in, na 5 ronden, maar reed door voor de tijd. Ik zette een tijd neer van 2,32,9. Nog steeds boven m’n PR maar wel harder dan de vorige race wat normaal niet gebruikelijk is.
Uiteindelijk mag ik dus wel tevreden zijn over het NK. 4 titels, 1 keer brons en nog veel belangrijker: voor het eerst 3 wedstrijddagen achter elkaar even sterk gebleven en veel progressie geboekt!
Dit geeft vertrouwen voor de toekomst.
Iedereen een heel gelukkig 2010!
Na 3,5 week rust weer begonnen met trainen
Ik ben weer zo goed als hersteld van de sleutelbeenbreuk die ik opliep tijdens het Wereld kampioenschap in Moskou. Het zit weer ‘aan elkaar’ en ik mag weer fietsen. Ik heb er bijna geen last meer van, maar moet er nog niet al te veel kracht mee zetten. Bijvoorbeeld goed hard aanzetten gaat nog niet, maar voor de rest gaat het prima.
Na bijna 4 week rust ben ik weer begonnen met trainen. Afgelopen week was mijn eerste week op Papendal en ik ga weer naar school. Het normale leven is dus weer begonnen… Ik ben niet, zoals ik eerder van plan was, gestart met de opleiding fysiotherapie maar met een oriëntatiejaar. Dit omdat fysiotherapie de zwaarste HBO opleiding wordt genoemd en omdat ik er niet meer zeker van was of het nou écht was wat ik wou… om er dan aan te beginnen leek me niet verstandig. Wat ik nou wel precies wil, weet ik ook nog niet, daarom de keuze voor een oriëntatiejaar.
Het duurt wel weer even voordat ik weer een wedstrijd zal rijden, het wegseizoen zit er namelijk op en heel veel baanwedstrijden zullen er ook niet echt zijn, maar ik zal af en toe wel een berichtje plaatsen over hoe het gaat enzo.
WK:
Aanstaande donderdag vertrek ik naar Moskou! Ik zal daar 10 dagen verblijven en op de wegrit en de baan uitkomen.
Wat betreft de baan is er nou eindelijk definitief bekend wie welk onderdeel zal rijden. Ik rij het omnium en géén ploegenachtervolging. Dit vooral omdat het omnium een zwaar onderdeel is en ik daarvoor helemaal fit moet zijn. Daaraan zal de ploegenachtervolging niet meehelpen. Het omnium bestaat uit een 200 meter, 500 meter, 1500 meter individuele achtervolging, een scratch en een puntenkoers. Ik heb geen idee wat ik daarvan moet verwachten gezien dit het eerste jaar is dat het omnium op het WK verreden zal worden door de junior vrouwen. Natuurlijk ga ik mijn uiterste best doen om een zo goed mogelijke prestatie neer te zetten en dan zullen we wel zien op welke plaats ik uiteindelijk strand.
Papendal:
Dan nog iets nieuws. Vanaf 1 september zal ik op Papendal gaan wonen. Dit omdat ik serieuzer bezig wil zijn voor mijn sport, nu ik mijn Havo diploma behaald heb. Het is nu niet zo dat ik met school stop. School blijft belangrijk! Ik ga de HBO opleiding fysiotherapie volgen. Er zal een combinatie gemaakt worden tussen trainen en school.
Wanneer ik deze opleiding wil gaan doen, zou dat sowieso niet in de buurt kunnen, dus is dit een prima oplossing gezien de Hogeschool in Nijmegen de opleiding fysiotherapie aanbiedt en deze niet ver weg van Papendal is.
Laura (02/08/09) .
De laatste tijd...
Oldebroek:
Afgelopen weekend reed ik in Oldebroek. Nadat ik voor de start gehuldigd werd om mijn tweede plaats op het EK afgelopen week, gingen we met zo’n 30 rensters van start om 50 ronden van 800 meter af te leggen. Tijdens de koers gebeurde er niet veel. Er waren wel een aantal aanvallen maar deze werden allemaal gecounterd. Ik voelde mij eindelijk weer eens helemaal lekker tijdens de koers. Ikzelf heb ook een aantal aanvallen geplaatst, maar die werden teniet gedaan. Hier en daar heb ik ook nog wat premies genomen. Toen we de een na laatste ronde in gingen zat ik goed van voren maar werd halverwege de ronde naar achter geduwd. Op het moment dat ik weer wat van voren geraakte en we de bel kregen voor de laatste 800 meter, demarreerde Winanda al. Ik zag dat gebeuren en ging waar dat mogelijk was er langs maar heel ver kwam ik niet omdat er maar weinig lange rechte stukken waren. In de verste bocht van het parcours kwam er iemand naast mij in de problemen, ze stuurde naar rechts en kwam voor mij ten val. Ik moest hard in de remmen. Het scheelde niet veel of ik had naast haar gelegen. Hierna was ik gelijk kansloos voor podium maar kwam uiteindelijk nog wel als 8e over de streep.
Morgen vertrek ik richting België om daar een elitekoers te rijden met de WK selectie. Hierna gaan wij gelijk door naar Limburg voor een trainingskamp richting het WK. De week daarop volgt een trainingskamp voor het WK baan. De komende tijd dus een drukke periode!
Deze elitekoers werd gereden in Arendonk. Vroeg in de wedstrijd demarreerde er een renster die vrij lang op 200 meter vooruit bleef. Daar sprong ik naar toe en even later kwam er nog een renster aansluiten. Toen we met z’n drieën waren kwam Martine Bras ook aansluiten maar na zo’n 6 km kwam het gehele peloton ook weer aansluiten. Nadat we 25 km gereden hadden voelde ik dat ik weer eens niet genoeg gegeten had. Hiervan heb ik vrijwel de gehele verdere wedstrijd last gehad maar later in de wedstrijd ging het weer iets beter. In de laatste ronde was er een renster weg. Daar ging Birgit Lavrijssen in haar eentje achteraan. Ik reed naar voren om naast Winanda te gaan afstoppen maar die gaf aan de sprint voor mij te willen aantrekken. Helaas verkeken we ons iets op de lengte van de finishstraat waardoor ik te vroeg op kop kwam te zitten. Ik finishte als 25e.
Nadat we gedoucht hadden reden we door naar het hotel in Maastricht. De volgende dag reden we een uurtje uit. De dag daarop deden we een d3 training in de Ardennen en de dag daar weer op reden we een criterium in Schaijk bij de elite vrouwen zonder contract en vrouwen b. Deze wedstrijd ging bij mij wel goed en heb ook nog een aantal premies kunnen pakken. In de laatste ronde was er helaas een valpartij. De Australische op de tweede positie ging onderuit waarna ook Winanda en Amy er overheen gingen. Ikzelf kon kiezen of er ook overheen vallen of de bosjes in rijden. Ik koos voor het laatste en bleef gelukkig wél overeind. Ik kwam zodoende op achterstand binnen op de 24e plaats.
De week hierna hadden we een trainingskamp in voorbereiding voor het WK baan. Tijdens deze dagen kreeg ik ook de fiets aangewezen waarop ik het WK zal rijden.
Afgelopen dinsdag reed ik weer een criterium bij de elite, dit keer wel met contract, in Stiphout. Het was warm en er werd vrij hard gereden. In het begin reed ik lekker mee maar halverwege de wedstrijd ging het toch iets minder. De laatste 5 rondjes was ik kapot en kwam zo als 26e over de streep. De dag daarna was er om half 11 in Chaam, niet zo ver van Stiphout, nog een wedstrijd die ik zou rijden dus sliepen we in een hotel. Tijdens de wedstrijd kon ik goed voelen dat ik de dag daarvoor ook gekoerst had. Het draaide totaal niet! Na een aantal demarrages van vooral de Britse juniorenselectie bleef de Britse Laura Trott weg. Niemand wilde goed samenwerken om het gat te dichten dus ze bleef weg. In voorbereiding op de sprint werd ik ingesloten zodat ik pas op het laatste moment naar voren kon schuiven en op zoek kon gaan voor een goede uitgangspositie in de sprint. Deze vond ik niet, en zodoende moest ik te ver van achter de sprint aan gaan. Pas in de laatste 100 meter kreeg ik echt de ruimte en kon ik er nog een aantal voorbij gaan. Ik finishte uiteindelijk als 4e.
Hierna zijn we naar Papendal gereden om daar te overnachten want de volgende dag en op zaterdag zouden we nog baantrainingen hebben in Apeldoorn.
Laura (02/08/09)
Zilver tijdens Europees Kampioenschap te België!
Afgelopen weekend was het dan zo ver, ik zou voor het eerst het Europees Kampioenschap gaan rijden! De dag voor het EK hadden we afgesproken om 12 uur bij het hotel in Brugge waarna we het parcours zouden gaan rijden en onze verdere voorbereidingen op het EK zouden treffen. Net op het moment dat wij aankwamen bij het plaatselijke rondje, waren de junioren een aantal minuten geleden gefinisht, wat ook Nederlands succes opleverde! Barry Markus sprintte in een massasprint naar een zilveren medaille! Het parcours bleek anders dan dat wat wij in april al hadden verkend tijdens een trainingskamp. De finish was in plaats van vlak, bergop en zo waren er nog een aantal veranderingen. Nadat wij twee rondjes hadden gereden gingen we weer naar het hotel. Tour kijken, eten, teambespreking en dan gelijk slapen want de volgende dag zou het vroeg dag zijn! 7 uur zaten we aan het ontbijt terwijl het buiten regende. Niet iedereen had een goeie nachtrust gehad. Birgit was ’s nachts ziek geworden en had twee keer overgegeven, dat was minder mooi. Hoewel ze niet veel in haar maag had en zich nog steeds belabberd voelde, stond zij ook om 10 uur aan het vertrek. De eerste 40 kilometer gebeurde er niet veel bijzonders. Door de wind in de rug lag het tempo voortduren rond de 50 km/h wat aanvallen niet echt makkelijk maakte. Zo reden we na 40 km koers dus met een groot peloton het plaatselijke rondje op wat we twee keer volledig zouden afleggen. Dit rondje was best pittig met een kasseienstrook van 500 meter omhoog en verderop in het parcours ook korte klimmetjes. Hier ontstonden wel serieuze aanvallen. Met ongeveer nog 1 ronde te gaan demarreerde de Italiaanse Callovi. Hierop reageerden 3 anderen met daarbij ook Amy Pieters. Ze kregen een redelijke voorsprong maar het gebeurde wat ik zelf niet meer had verwacht: vooral op de kasseienstrook werd het toch dichtgereden, wat wel pas in de laatste km echt gebeurde. We hadden van te voren afgesproken dat we de sprint voor Amy, Winanda of mij zouden rijden. Winanda voelde zich niet goed genoeg deze dag en Amy was net teruggepakt op het moment dat de sprint bijna zou beginnen. Shanne bracht mij naar voren en reed de laatste bochten voor de finishstraat op kop met mij in haar wiel. Vrij snel nadat we de laatste bocht uit kwamen, kwam de Italiaanse Elena Cecchini met volle vaart voorbij. Ik ging daar gelijk achteraan maar moest nog op topsnelheid komen zodat de Italiaanse al snel 10 meter pakte. Na een sprint van zo’n 500 meter was er nog steeds niemand over mij heen gekomen en kwam ik helemaal kapot als tweede over de finishlijn, zo’n 5 meter achter de Italiaanse. Dit was een uitslag wat ik van te voren nooit had verwacht! Wel gehoopt natuurlijk, maar die hoop had ik eigenlijk in de wedstrijd al opgegeven omdat ik me niet echt goed voelde. Super blij en tevreden dus met dit resultaat.
Ik wil hierbij de ploeg ook bedanken. Zonder dat bijvoorbeeld Shanne mij naar voren bracht en me goed wegzette in de sprint, zou dit waarschijnlijk nooit gelukt zijn.
Afgelopen zaterdag deed ik mee aan de baaninterland in Apeldoorn. De dag daarvoor verzamelden wij ons allemaal bij het Omnisportcentrum waar we om 4 uur gingen trainen om de puntjes op de i te zetten. Toen we daar één à twee uur hadden getraind kwamen de selecties van de andere landen ook aan bij de baan. Na de training aten we daar pasta. We zouden op de fiets gaan naar het hotel maar omdat het regende mochten we mooi met de auto. Daar aangekomen de kamers opgezocht en gedoucht. Rond 11 uur gingen we slapen.
De volgende dag was het om 8 uur ontbijt. Daarna moesten we allemaal een half uur op de rollerbank losfietsen en om 11 uur vertrokken we (dit keer wel op de fiets want het zonnetje scheen) naar de baan.
Daar fiets klaar maken, goede verzet erop zetten en nog even koppelen oefenen met Winanda. Het eerste onderdeel was een scratch over 5 km. Na een paar ronden ontstond er een gevaarlijke situatie waarbij bijna een valpartij ontstond. Het scheelde niet veel of ik zou naar beneden schuiven. Gelukkig kon ik er net van weg sturen. Toen ik een paar ronden later omkeek zag ik dat ik samen met een Brit en een Belg een gaatje had geslagen op het peloton. Daarvoor reed Winanda nog met een Brit 10 meter vooruit. Uiteindelijk werd het een kopgroepje van 5. De Britse Laura Trott won. Daarachter werd Winanda 3e en ik 2e.
Het volgende onderdeel dat ik zou rijden was de dernyrace. Dit had ik nog nooit gedaan, maar zo heel moeilijk was het niet. Als je harder wou moest je ‘gas!’ of ‘harder!’ roepen en als het te hard ging moest je ‘hoo!’ roepen. Ik startte op de tweede positie. Maar al gauw haalden er twee anderen mij in. Dit wilde ik niet laten gebeuren dus riep ‘gas!’ maar mijn dernyrijder hoorde het niet. Na nog een paar keer hard roepen hoorde hij het nog steeds niet. Toen heb ik het maar opgegeven. In de laatste km’s riep ik het weer alleen dan veel harder en veel vaker achter elkaar. Dit keer hoorde hij het wel! Ik schoof weer op naar de tweede positie. In de laatste km riep ik weer ‘gas!’. Dat hoorde hij weer, maar de derny op de eerste positie versnelde ook. Ik heb zo een paar ronden vlak naast de eerste gereden. Zo reed ik dus hoger dan degene naast mij, wat niet echt gunstig is. Toen we een gedubbelde inhaalden moest ik nog verder omhoog. Ik had niet nog een versnelling in de benen en werd weer tweede.
Het volgende onderdeel dat ik zou rijden was de ploegenachtervolging. Deze zou ik samen met Lotte van Hoek en Winanda Spoor rijden. Ik zou starten, dus moest mijn fiets in de startmachine. Daar kwam ik goed uit. Hoewel we hadden afgesproken om wat gereserveerder te vertrekken, gezien de al verreden tijden van de andere landen, gingen de eerste rondjes toch te snel. Later zakten we in. Het ging veel minder dan verwacht en we eindigden met een tijd van 3.45.825, een gemiddelde snelheid van 47,8 km/h. We reden onze rondjes net zo hard als in de training de vorige dag, dus tevreden waren we niet met deze tijd. Wel hadden we de ploegenachtervolging gewonnen voor de Tsjechen. De Engelse ploeg werd 3e.
Het volgende onderdeel dat ik zou gaan rijden was de puntenkoers. Doordat ik de ploegenachtervolging op een andere fiets had gereden, was ik helemaal vergeten om op tijd aan Chris te vragen of hij mijn verzet wilde omwisselen. Het verzet dat ik achter derny reed zat er nog op, veel te zwaar natuurlijk voor de puntenkoers! Hier kwam ik 10 minuten voor de start pas achter. Gelukkig kon Jan er voor zorgen dat ze op me wachtten dus kon mijn verzet gelukkig nog worden omgewisseld. De puntenkoers ging niet super. In de tweede sprint pakte ik wel de volle 5 punten, maar gelijk na deze sprint begonnen ze aan te vallen. Hierdoor had ik geen tijd om te herstellen en kon zo alleen nog maar volgen. Wel werd ik uiteindelijk 4e.
Het laatste onderdeel dat ik zou rijden was de koppelkoers. Ik zou gaan koppelen met Winanda. Het was voor mij de eerste keer dat ik een koppelkoers reed, en veel geoefend had ik niet. In het begin vond ik het dan ook best eng, maar later had ik daar geen last meer van. Toen we nog 2 ronden moesten loste ik Winanda af en moest een gaatje dichtrijden naar een Engelse. Deze kwam ik niet meer voorbij, maar we eindigden wel als 2e.
Tevreden keerde ik die avond terug naar huis.
Omloop van Borsele
Afgelopen vrijdag reden we om +/- 11 uur weg uit Hasselt. Op naar Borsele. Het was een lange reis van 3 en half uur. Extra lang omdat we met een kar reden. Rond 3 uur kwamen we aan bij ons huisje. Daar spullen klaar maken voor de koers, die om half 7 zou starten, en eten.
Voor het derde jaar winst omloop Kleine Hein
Vandaag reed ik de omloop door het land van Kleine Hein. Het was mooi weer maar er stond wel wind! We zouden dit keer samen met de nieuweling meisjes starten en stonden met zo’n 100 rensters aan de start. We reden 70 km en twee keer die leuke limietweg. De eerste dertig kilometer werd eigenlijk helemaal niet gereden. Het was ongelofelijk saai, maar ik wilde wachten tot de limietweg. Eenmaal daar aangekomen demarreerde ik een aantal keer, maar het wilde niet echt lukken. Ze zaten of gelijk in mijn wiel of begonnen meteen te rijden om het gaatje weer te dichten, kort gezegd: ze gaven me geen meter. Er werden er wel al een aantal afgereden maar na de 10 kilometer lange klinkerweg, zaten er zeker nog 50 a 60 rensters in het peloton. Op de weg na de limietweg werd wel weer gereden. Alleen het waren steeds dezelfde die overnamen en die dat nooit deden dus hield dat ook weer op na 5 kilometer. Vlak voordat we voor de tweede keer de limietweg op gingen, demarreerden er 3 rensters. Ze bleven lang weg en op de limietweg waren ze nog niet terug gepakt. Ik begon tempo te maken maar er wilden er weer niet heel veel mee helpen. Uiteindelijk was het gat van 30 seconden aan het einde van de limietweg weer dichtgereden. Na de tweede keer limietweg moesten we nog maar 15 kilometer. Er gebeurde dan ook nog heel weinig in die laatste kilometers. Op 5 km voor de aankomst begon het gedrang al. De laatste 4 km heb ik op de eerste rij op kop gereden. Het tempo werd steeds hoger en de laatste 2 km leek het al een echte sprint. Nadat we het parcours op waren gereden begon ik echt tempo te maken. Rebecca Talen bleef heel de tijd naast mij rijden. In de laatste bocht ging het dan ook niet goed. Ik reed aan de binnenkant. In de laatste bocht moest ik op een één of andere manier in de remmen voor Rebecca. De rest achter mij moest dat ook, waardoor er bijna weer een valpartij ontstond. Ik had de laatste 200 meter niet veel kracht meer om nog te versnellen en over Rebecca heen te gaan terwijl het niet harder ging dan 46 km/h. Ik denk omdat ik al 4 km op kop in de wind had gefietst en de sprint al zo vroeg begon. Het was eigenlijk ook helemaal niet nodig om haar voorbij te gaan want zij was toch nieuweling. Zo won ik dus voor de derde keer op rij de Omloop door het land van Kleine Hein.
Wat minder leuk was aan deze dag is dat mijn twee ploeggenootjes Irene en Alien allebei gevallen zijn. Gelukkig is het niet ernstig. Wel de bekende schaafplekken natuurlijk maar verder valt het gelukkig mee!
Surwold - Duitsland en Emmen eierrace
Gister reed ik mijn eerste koers van het seizoen, de omloop van Strijen. De weersverwachtingen waren niet al te best en het regende dan ook de hele heenreis. Toen we de ijsselbrug overreden was er in eens in idioot harde knal! Een klapband en ja hoor dat was mijn fiets. Heel erg geschrokken, maar we leefden nog haha. Op een gegeven moment werden we tegen gehouden door de verkeersregelaars en zagen wij even later de nieuweling-meisjes voorbij rijden.
Aangekomen snel omkleden en rugnummers halen. Ondertussen was het gestopt met regenen! We mochten dan even later ook met het zonnetje erbij van start gaan. Er stond veel wind. In de eerste helft van de eerste ronde gebeurde weinig. Er werd geprobeerd een waaier op te zetten, wat vaak ook niet lukte omdat er nog al veel niet mee wilden draaien. Op een gegeven moment ontstonden er een aantal breuken in het peloton. Dat was net op het moment dat ik weg reed met Birgit Lavrijssen. We reden goed door. Even later kwam Melanie Woering ook nog aansluiten. Voordat we wegreden, had ik ook al heel de tijd meegedraaid en was hierdoor na een tijdje helemaal kapot. Ik kon niet meer meedraaien en als ik wel op kop kwam zakte het tempo gelijk. Toen de groep achterons bijna terug was, sprongen er een paar Engelsen naar ons toe. Even later was de groep er bijna weer en liet ik me terug zakken. Melanie deed dit ook zodat Birgit overbleef met de Engelsen. Even later op het stuk tegenwind werden zij ook weer bij gehaald. Na deze ontsnappingspoging voelde ik mij tot aan het eind slecht. Mijn benen wilden niet echt meer mee werken. We waren overgebleven met een groep van 16 rensters. Even later demarreerde Birgit weer. Op het stuk met de wind in de rug hield ze haar voorsprong, maar op het stuk wind tegen werd ze al snel weer ingerekend. 2 km voor de aankomst demarreerde Danielle Meijering. Ze reed goed door en kreeg 100 meter. Eerst werd het gat niet groter maar ook niet kleiner, maar op een gegeven moment kwamen we echt goed op gang. Het weggetje naar de finish toe was heel smal, echt een polderweggetje, daarover reden we 53 km/h. Ik zat helemaal vast en zat ongeveer op de 3e rij. Niet echt een goeie uitgangspositie voor de sprint. Ik had dan ook al in mijn hoofd zitten dat ik nooit meer kon winnen. Toen we het laatste flauwe bochtje door gingen had Danielle nog zo’n 20 meter over. Ikzelf zat nog steeds helemaal vast. We hadden nog maar 200 ongeveer toen Natasja de Vroome aan ging. Doordat zij begon te sprinten ontstond er een heel klein gaatje waarin ik gelijk ben gedoken. In een keer kon ik alles en iedereen voorbij. Danielle sprintte ik voorbij en won zo mijn eerste wedstrijd van het seizoen! Ik had niet meer verwacht dat dit zou lukken omdat ik me in de wedstrijd al niet zo goed voelde en ook nog eens in een slechte uitgangspositie zat. Blij en verrast was ik dus wel.
Volgende week rij ik geen koers want dan ben ik op trainingskamp met de Nederlandse selectie om het EK parcours te verkennen. Echter heb ik eerst nog een drukke tentamenweek voor de boeg, waarin ik ook resultaat hoop te behalen.
NK Baan
Eerste dag:
Afgelopen maandag was het dan zo ver. Rond 3 uur zou ik aan mijn eerste onderdeel beginnen, de kwalificatie achtervolging. Ik startte met de gedachte in mijn hoofd om niet weer te hard van start te gaan, zoals ik de vorige keer deed, maar dat gebeurde automatisch wel weer. Ik opende met 22 sec en daarna reed ik een rondje 18.3. Dat liep de volgende ronden steeds meer op naar 18.5, 18.7 en uiteindelijk, in de laatste ronde, een hoge 19. Ik reed heel de race gelijk met Winanda. De lucht was erg droog, wat de race extra zwaar maakte, want daardoor gaat het ademhalen een stuk moeilijker. Pas in de laatste ronde verloor ik die ene seconde die mij van een plek in de finale om goud en zilver hield. Na een niet goed verdeelde race, reed ik een tijd van 2.36. Winanda strandde op een tijd van 2.35. Amy reed 2.31 en Lotte 2.38. Winanda reed verrassend goed, ze reed maar liefst 5 seconden van haar tijd van vorig jaar af. Ik had dit dan ook niet verwacht, en was teleurgesteld. De volgende dag zou ik om het brons gaan strijden tegen Lotte.
Tweede dag:
Dinsdag zou een drukke dag worden. Ik reed eerst de kwalificatie keirin, dan de finale achtervolging, dan de finale keirin en daarna de puntenkoers. De benen voelden niet super, maar na massage en goed inrijden was dat weer wat beter. Om 10 uur startte ik met de kwalificatie keirin. Ik lootte de laatste positie achter de derny maar uiteindelijk wist ik de 3e positie te bemachtigen. Toen de derny weg was, werd er eerst naar elkaar gekeken. Met nog anderhalve ronde te gaan demarreerde Rozanne Slik. Ik had het vrij snel door, en sprintte achter haar aan, met Laura Meurs in mijn wiel. Het was een best gat van ongeveer 3 meter, maar op de finish haalde ik het makkelijk en Laura Meurs haalde het ook net voor Rozanne. De Laura’s waren dus automatisch door naar de finale Keirin, de rest moest nog een herkansing rijden.
Hierna had ik 50 minuten om me voor te bereiden op de finale achtervolging. Dit keer startten we uit de startmachine. Op de training heb ik dit verschillende keren geoefend en het ging elke keer perfect. Helaas ging het, net nu het er om ging en het goed moest gaan, mis. Ik weet niet waar het aan lag maar ik wilde iets te vroeg weg, wat natuurlijk niet ging. Hierdoor had ik een hele slechte start en lag gelijk achter op Lotte. Ik reed de eerste ronden automatisch weer te hard, hierdoor lag ik na een paar ronden weer voor. Weer wat ronden later kwam Lotte weer terug en lag zij weer voor. In de laatste ronden kwam ik steeds dichter en dichterbij, het was heel spannend. Jan gaf aan dat ik moest versnellen, maar vooral op het eind had ik weinig over. Ik reed zo hard als ik kon en strandde op een tijd van 2,38,211 Lotte had 2,37,866. Ik kwam dus drie tiende tekort voor het brons, terwijl ik met de kwalificatie nog 2 seconden sneller was. Dat was erg balen natuurlijk. Helemaal als je ziet dat Winanda in de finale om het goud en zilver ineens een tijd van 2.41.187 reed, terwijl ze in de kwalificatie 1 seconde sneller was dan mij.
Hierna moest ik ongeveer 1½ uur wachten op de finale keirin. Veel op de rollen gezeten en nog wat gegeten. Ik lootte de een na laatste positie achter de derny. Ik kon niks meer opschuiven, hoewel ik het wel probeerde. Wat dom van mij was, was dat ik na die pogingen niet gewoon achteraan in het wiel ben gaan zitten maar er naast bleef rijden. Hierdoor maakte ik extra meters, en was ik, voordat de derny uit de baan ging, al moe. Amy, die de eerste positie had geloot trok de sprint aan. Ik zat te ver van achter om in haar wiel mee te kunnen gaan en kwam als vierde over de streep. Laura Meurs, die ik in de kwalificatie nog achter me hield, werd 2e en Ymke Stegink kwam als nummer 3 over de streep. Gelijk na de finish werd omgeroepen dat Ymke, gediskwalificeerd werd omdat de jury zag dat ze iemand de baan uitprobeerde te werken o.i.d. Ik ken al die regels nog niet zo goed dus heb er zelf geen oordeel over. Hierdoor werd ik als derde geklasseerd. Blij was ik niet, omdat ik gewoon een domme race reed en liever op een andere manier een medaille wil winnen. De huldiging was ongeveer 20 minuten later. Hierna was het anderhalf uur wachten op de puntenkoers. Ik had niet echt een idee wat ik daar van moest verwachten. Ik heb op een training wel eens een korte puntenkoers gereden, maar nooit eens op een officiële wedstrijd. Ik wist 7 punten te sprokkelen. Toen we over de helft van de wedstrijd waren lag ik op koers voor het brons, en zelfs zilver was nog niet uitgesloten. Na weer een sprint demarreerde Amy en ging er een hele meute achteraan. Ik was te laat met aansluiten. Gelukkig kwam het uiteindelijk allemaal weer samen, maar hierdoor waren er meer rensters met hetzelfde aantal punten als dat ik had. Het zou op de laatste sprint aankomen. Ik had niet veel kracht meer in de benen en kon er niet meer voor zorgen dat ik op de 3e plaats bleef staan. Ik werd in de eindsprint laatste van degene met hetzelfde aantal punten en werd uiteindelijk 6e.
Niet helemaal tevreden met de behaalde resultaten, maar blij met de opgedane ervaring van de laatste twee dagen reden we even later terug naar huis om daar de volgende dag oud en nieuw te vieren.
De foto's staan nu ook online.
Populaires Omnisportcentrum Apeldoorn
Afgelopen maandagavond werd er voor de eerste keer, op de nieuwe baan in Apeldoorn, populaires verreden, waar ik ook aan deelnam. Van te voren was er niks bekend over hoelang, hoeveel en wat we zouden rijden. Voor iedereen, inclusief organisatie, was het helemaal nieuw, maar met improviseren kom je een heel eind.
Toen ik m’n helm op had gedaan e.d., klonk net de bel, wat betekende dat de renners van de baan af moesten. Gelegenheid om in te rijden was er dus niet meer voor mij, want de rollerbanken stonden er dit keer niet. Later kon ik gelukkig tussen de onderdelen door eventjes op de rollerbank van iemand anders fietsen, maar ik begon wel helemaal koud aan het eerste onderdeel.
We begonnen met een scratch over 20 ronden. De eerste ronden verliepen rustig. Dat was voor mij een mooie gelegenheid om even wat warmer te worden. Toen we nog 13 ronden moesten demarreerde er iemand waar Agnes Ronner achteraan ging en daarachter sloot ik mij weer aan. Agnes nam over en reed stevig door. Even later nam ik vol over wat er voor zorgde dat we met z’n tweeën overbleven . We namen ¾ van de baan voorsprong. In de één na laatste ronde liet ik weer overnemen. Op het moment dat ik omhoog stuurde, demarreerde Agnes onderdoor. Ze nam een fietslengte voorsprong. Ik kwam niet dichterbij maar ook niet verder af. Zo werd ik tweede. Zoiets kan je natuurlijk verwachten en het gebeurd me nu ook geen tweede keer weer.
Ongeveer 20 minuten later waren we weer aan de beurt voor een onderdeel. Dit keer bleek dat de 500 meter te zijn met staand vertrek. Dit was de eerste keer worden dat ik de 500 meter zou rijden. Ik was dan ook heel benieuwd hoe het allemaal zou gaan, en wat het resultaat zou zijn. Bij de start werd niet afgeteld. Er was alleen een startschot. Ik bleef staan tot ongeveer 200 meter. De eerste ronde ging heel goed. De tweede ronde ging wat minder. Ik kreeg mijn verzet niet helemaal lekker rond getrapt; 52:16. Uiteindelijk zette ik een tweede tijd neer van 38,94. Agnes Ronner had de eerste tijd van 38,82. Later bleek dat zij vorig jaar 3e werd op het NK 500 meter bij de elite vrouwen, dus verliezen van haar was helemaal niet erg.
Als laatste onderdeel reden we na de pauze nog een wedstrijd over onbekende afstand. Een nogal irritant onderdeel, vond ik. Als je denkt dat je er bijna bent kan het maar zo zijn dat je nog heel ver moet, en als je denkt dat je nog heel ver moet kan het maar zo zijn dat je de volgende ronde al klaar bent. Na 10 ronden demarreerde ik maar eens. Na 5 ronden sloten Agnes Ronner en nog een meisje aan. Daarna heb ik vooral geprobeerd te herstellen. Net het moment dat ik weer een demarrage wou plaatsen kregen we de bel. Ik zat op de derde positie en Agnes op de eerste. Zij begon dus gelijk te sprinten en omdat ik niet gelijk in haar wiel kon, had ze weer ongeveer een fietslengte voorsprong. Dat werd weer niet groter maar ook niet kleiner dus werd ik weer tweede.
Om half 10 zaten we weer in de auto. Weer heel wat ervaring rijker!
Officiële opening Omnisportcentrum Apeldoorn
Gister deed ik mee aan de wedstrijden tijdens de officiële opening van het Omnisportcentrum in Apeldoorn. We moesten er al heel vroeg zijn, omdat Reinier al om ± half 11 moest starten. Om 14:30 was ik pas aan de beurt, dus was het lang wachten. Ik reed deze wedstrijd vooral om er veel van te leren, omdat ik nog maar weinig wedstrijd ervaring op de baan heb.
We begonnen met een leiderswedstrijd. Elke ronde waren er voor de eerste twee doorkomende rensters twee en één punt te verdienen. In het begin liet ik het iets lopen, maar haalde nog wel 4 punten. Toen we nog 4 ronden moesten, ging ik op kop en voerde het tempo iets op, waardoor ik een klein gaatje kreeg. Claudia Koster sloot even later aan en daar achter deed een paar ronden later, Ymke Stegink hetzelfde. Ik haalde in die 4 ronden nog 9 punten erbij en werd uiteindelijk tweede met 13 punten. Claudia Koster won met 15 punten.
Over een half uurtje moesten we weer, dus heb in de tussentijd vooral op de rollen gezeten.
Als tweede wedstrijd, reden we een afvalkoers, waar veel tactiek bij komt kijken. Ik reed vrijwel de hele wedstrijd op de derde positie. Toen we nog maar met z’n vieren over waren, verplaatste ik naar de tweede positie, waar ik veilig dacht te zitten. Op het laatste nippertje werd ik nog voorbij gesprint en viel ik af die ronde. Ik werd uiteindelijk dus vierde in de afvalkoers.
Na een vermoeiende week reed ik gister een criterium in Numansdorp. Een bochtig parcours, wat ik wel leuk vond. Van te voren had ik er veel zin in en hoopte ik er wat moois van te maken.
Nadat we de eerste bocht om waren, zette ik gelijk het tempo er in. Samen met Winanda reden we de eerste vier ronden, kop over kop, hard door. Later hielp Alien ook mee en wat later één of twee andere renster ook. Na ongeveer 10 ronden gereden te hebben, zakte het tempo weer en bleken we met een groep van circa 20 rensters overgebleven te zijn. Ik zakte wat terug naar achter, omdat ik me niet zo goed meer voelde. Het goede gevoel kwam ook niet weer terug. De verdere wedstrijd zat ik dan ook maar wat achterin en kon geen aanvallen meer inzetten. Ik had een slechte dag vandaag dus. Toen de wedstrijd zijn einde naderde, begon ik me weer iets beter te voelen, en zo schoof ik dus ook weer iets op. In de laatste bocht zat ik goed geplaatst in het wiel van Winanda, die op kop reed. In de een na laatste bocht, naar rechts, kwam Claudia links naast mij opzetten. Op het zelfde moment kwam Alien opeens binnendoor in de bocht, wat nooit kon passen. Ze ging niet in de remmen dus moest ik dat doen, want anders vielen we. Zo zat ik in een keer op de vierde positie en kon niet meer opschuiven naar een betere uitgangspositie. In de finishstraat kon je moeilijk nog iemand inhalen, dus werd ik 3e nieuweling en 4e in totaal. Alien won hem, wat het iets goed maakte, maar dan nog was ik absoluut niet tevreden over mijn wedstrijd. Hopelijk gaat het in mijn laatste wedstrijd van het wegseizoen, die verreden zal worden in Zuidwolde, beter.
1e dag – maandag 28 juli 2008
’s Ochtends vertrokken we vanaf huis naar de Ardennen. We moesten er om 10 uur zijn en het was ongeveer 3½ uur rijden. We vertrokken dus om 6 uur, lekker vroeg. Eenmaal aangekomen in de herberg ‘’de Lanterfanter’’ kregen we eerst te horen waar we sliepen, wat de regels waren en wat we zoal gingen doen. Ik sliep samen met Willeke op 1 kamer. Om 2 uur gingen we 75 km trainen. We trapten stevig door, wat er voor zorgde dat niemand het op z’n gemakje deed. In het begin moest ik nog wel wennen aan het klimmen, want ik had nog nooit eerder in de heuvels of bergen gefietst. We waren allemaal weer blij dat we na 2½ à 3 uur weer terug waren. Eerst douchen, een beetje op bed liggen en daarna eten. We kregen worteltjessoep, een soort van broccoli met pasta, en als toetje fruit voorgeschoteld. Na het eten gingen we met z’n allen over de training praten en deden we een voorstel rondje. Ook werd er verteld wat we de volgende dag gingen doen. Om half 10 konden we doen wat we zelf wilden maar om 10 uur moesten we op de kamer zijn.
2e dag – dinsdag 29 juli 2008
Om 8 uur was het ontbijt, dus stond de wekker op half 8. Na niet zo’n goeie nacht werden we al veel eerder wakker maar we waren dan in ieder geval op tijd! Om 10 uur gingen we trainen, dus hadden we alle tijd tussen het ontbijt en de training. Dit keer trainden we wel samen met de jongens. Eerst deden we krachttraining op een hele steile helling van ongeveer 150 meter. Deze was meer dan 15%! We moesten die 5 keer, op de 52:19, op sprinten in twee tallen. Ik deed dat met Melanie Woering. Het ging best goed. Daarna reden we naar een klim van ± 5km. Hierop waren 3 onderdelen. Het eerste onderdeel onderaan was gericht op het vinden van je ritme. Dit oefenden we met Thorwald. Het tweede onderdeel was op het midden van de klim, dat gericht was op het staand klimmen. Dit oefenden we met Jabik. Het derde onderdeel was op het eind van de klim dat gericht was op het afmaken van de klim, omdat op het eind van de klim, vaak het verschil wordt gemaakt in de wedstrijd. Dit oefenden we met Remco. Nadat we alles apart hadden geoefend, plakten we alles aan elkaar. Dat ging goed bij mij. Ik kwam als eerste meisje boven. Nadat we dit hadden gedaan, zaten we alweer 2 uur op de fiets. We gingen dan ook weer richting de herberg. Eerst douchen en eten, daarna moest je weer naar je kamer om een beetje te slapen of iets wat daar op lijkt. Om half 4 gingen we weer trainen. We gingen nu een rustige duurtraining doen in D1 en soms D2. Met een groepje van ongeveer 6 mensen moesten we nog een uur extra trainen. De rest mocht naar de herberg. Na in totaal 3 uur trainen waren we weer bij de herberg. Weer douchen en even later eten. Daarna gingen we mentale training doen. Toen we daar mee klaar waren was het alweer bijna 10 uur, en was de tweede dag alweer voorbij.
3e dag – woensdag 30 juli 2008
Vandaag was het de belangrijkste en zwaarste dag! We gingen 7 uur trainen (met picknick tussendoor). Ook zouden er 2 testjes gedaan worden. Een tijdrit op de Cote de Wanne (±15% en 1,8 km) en eentje op de Cote de Rogier (4km ±6%). Na ongeveer een uur trainen kwamen we bij de Cote de Wanne aan. Eerst moesten we hem verkennen. Al na 300 meter schakelde ik hem om mijn kleinste tandje achter, want anders zou ik omvallen. Met een trapfrequentie van 60 à 70 reden we naar boven. Er leek wel geen einde aan te komen, Ik kwam samen met Henriëtte en Thorwald boven. Toen ik daar boven stond had ik er helemaal geen zin meer in, veel te zwaar! Maar goed, wat moet dat moet, dus ik daalde weer af naar het begin van de klim, waar de start van de tijdrit was. Ik moest als een van de laatsten starten, dus kon ik nog mooi even heen en weer rijden. Ik begon rustig en bouwde steeds verderop. Even later zag ik het verlossende bordje wat betekende dat ik nog maar 200 meter hoefde! Wat was ik blij toen het er op zat! Toen we de tijden hoorden, bleek dat ik de snelste tijd had van de meisjes. Hieronder staan de eerste 3:
1e Laura van der Kamp 6,49
2e Henriëtte Woering 7,20
3e Alien Paarhuis 7,25
1e Laura van der Kamp 15,13
2e Henriette Woering (uit mijn hoofd 15,22)
3e Alien Paarhuis (uit mijn hoofd 15,36).
4e dag – 31 juli 2008
Vandaag was het alweer de laatste dag! Om 10 moesten de kamers leeg zijn. We gingen ook pas om 10 uur trainen dus hadden we alle tijd om op te ruimen. Alle tassen werden in de badkamer gezet. We deden een rustige training met wat schakeloefeningen en sprint/krachttraining. Toen we weer richting de herberg gingen dachten we dat we sowieso nog een half uur zouden moeten fietsen, maar nadat we nog maar 10 minuutjes gefietst hadden, zagen we in een keer wat bekends! Nog maar twee bochten en we waren er! Op alle gezichten ontstond een dikke grijns, haha! Snel douchen en eten. Daarna was het alweer bijna half 2 en konden we worden op gehaald.
Ik kan terug kijken op een hele zware, leerzame en vooral super gezellige week!
Roze trui en Bolletjestrui Tour de Junior 2008
Vorige week reed ik de Tour de Junior. Ik logeerde bij de familie Ossendrijver samen met Reinier. Ook Danny was daar weer van de partij. Ik reed de Tour vooral als voorbereiding op de week die daarna zou komen, de RAP-dagen (Rabobank Ardennen Proef). Een soort van trainingskamp waarin flink gescout zou worden door de talentencoaches van de KNWU Peter Zijerveld, Thorwald Veneberg en Jabik Bastiaans. Ook was er nog een iemand ‘’in opleiding’’ aanwezig. Remco (de achternaam ben ik vergeten).
1e dag – maandag 21 juli 2008
We gingen ’s ochtends al vroeg richting Achterveld, want om 10 uur moesten we er zijn om de nummers op te halen e.d. We waren mooi op tijd, maar er stond al een hele rij. Wachten dus. Een half uur later reden we, met de nummers en andere dingen die we daar kregen, naar het huis van familie Ossendrijver. Om twee uur was de ploegenpresentatie. Deze was binnen, omdat het weer niet zo best was, namelijk 15 graden en alleen maar regen. Gelukkig klaarde het in de avond op, zodat we de eerste wedstrijd niet de regen hoefden te rijden. De wedstrijd, die we samen met categorie 7 reden, verliep rustig. Ik heb nog 2 puntjes voor het groen gepakt en heb de eindsprint ook gewonnen. De roze trui dus.
2e dag – dinsdag 22 juli 2008
Het was ’s ochtends alweer vroeg dag. Om half 9 zouden we vertrekken bij de Moespot, richting de eerste bergtijdrit. Ik werd niet helemaal fit wakker. Hoofdpijn en een beetje misselijk. Op de fiets werd het wel iets minder maar houden bleef ik het wel. De tijdrit was 900 meter dus dat was op zich wel te doen met hoofdpijn. Ik was 10 seconden sneller dan de tweede dus bouwde ik mijn voorsprong in het algemeen klassement uit, ondanks de hoofdpijn. Ook had ik nu de bolletjestrui.
’s Avonds hadden we een criterium. Hierin counterde ik op een demarrage in de ronde dat er net een sprint voor het groen zou zijn. Ik kreeg 30 seconden voorsprong maar toen begon categorie 7 het dicht te rijden. Ik bleef in totaal 6 à 7 ronden weg en pakte zo twee keer drie punten mee voor het groen. Er bleven nog 2 sprints over. Eentje daarvan won ik ook en eentje werd ik op een millimeter tweede. De eindsprint won ik ook. Zo stond ik in het roze nog steeds eerste, in het bergklassement eerste en in het puntenklassement tweede.
3e dag – woensdag 23 juli 2008
In de middag hadden we de klassieker. Hierin waren ook drie sprints voor het groen. De klassieker verliep, vooral in het begin heel saai. Ik pakte de eerste drie punten voor het groen en reed toen virtueel in het groen. De jongens demarreerden steeds en ik sprong de hele tijd mee wat er voor zorgde dat de andere meiden ook mee sprongen. Op een gegeven moment zat ik het wiel van een nieuweling-meisje, toen ze weer demarreerden. Dat meisje keek achterom en wilde het gat niet dicht rijden. Ik had geen zin meer om het dicht te rijden. Het had voor mij ook geen enkel nut om het te doen, want het waren toch alleen jongens. Zo bleven we, op een gegeven moment, alleen nog maar met nieuweling-meisjes over. Dat was heel saai want we reden vanaf dat moment niet meer hard. Sommige stukken 20 km/h. Het was wachten op de sprint en die won ik dan ook vrij makkelijk met 4 à 5 lengtes voorsprong. Na deze wedstrijd had ik het roze, de bolletjestrui en het groen, alle truien dus.
4e dag – donderdag 24 juli 2008
Deze dag was ik jarig! Maar eerst hadden we een weer een bergtijdrit. Deze ging bij mij best goed. Ik won hem met 4 seconden voorsprong. Ik was nu dus zeker van de bolletjestrui en verstevigde mijn positie in het algemeen klassement.
’s Middags was het taart eten en kwam er bezoek. ‘s Avonds weer een criterium die ik won en waarin ik ook het groen hield.
5e dag – vrijdag 25 juli 2008
Vrijdagochtend was de tijdrit. We moesten al vroeg van huis. Ik kreeg amper twee broodjes door mijn keel en startte dus met een lege maag. De tijdrit ging heel slecht. Ik kwam maar niet in mijn ritme en had een laag tempo. Wonder boven wonder won ik hem wel met 15 seconden voorsprong.
’s Avonds was er weer een criterium. Hierin bouwde ik mijn leidende positie in het groen uit, ik gaf er dan ook alles voor. Voor mij was het een hele zware wedstrijd. In de eindsprint had ik geen puf meer om mee te sprinten maar werd toch nog 2e.
6e dag – zaterdag 26 juli 2008
Zaterdag was het laatste criterium en ook de verjaardag van Danny, weer taart dus. We moesten midden op de dag startten in de hitte. Ook was het super benauwd, dus het beloofde zwaar te worden, vooral omdat ik niet te veel punten mocht verliezen voor het groen. Er waren vier keer 3,2 en 1 punten te verdienen en ik stond 7 punten voor op de tweede. In de ronde waarin de eerste sprint voor het groen zou komen, ging het in de verste bocht van de jurywagen en dus ook de materiaalpost niet helemaal goed. Mijn tube vloog er af en bleef haken tussen mijn rem. Ik bleef nog net overeind maar kon niet verder met dat wiel en moest dus rennend naar de materiaalpost. Het rennen naar de materiaalpost koste mij 2 ronden. Eenmaal daar aangekomen kreeg ik een ander wiel. Toen mijn fiets weer klaar was wou ik direct weer verder gaan, omdat je normaal maar 1 ronde vergoed kreeg. Als ik even door zou rijden zou ik het roze dus nog kunnen behouden doordat sowieso één ronde vergoed zou worden, het een klein rondje was en ik 36 seconden voorsprong had. Maar ze hielden me vast en zeiden dat alles vergoed zou worden. Het maakte niet uit of het nou 1 ronde was of 3, alles zou vergoed worden. Toen het peloton er dus weer aan kwam sloot ik weer aan. Ik was alweer 3 punten kwijt geraakt voor het groen. Ik stond nu dus nog maar 4 punten voor. Het was nu op zich nog wel te redden maar dan zou ik geen enkele sprint meer mogen missen. Het zo snel mogelijk naar de materiaalpost rennen, heeft mij veel energie gekost waardoor de wedstrijd ook niet goed meer ging. Ik kon bijna niks meer. Degene die tweede stond in het groen maakte daar handig gebruik van en demarreerde. Niemand reageerde en ik kon het niet meer. Zo raakte ik dus mijn groene trui kwijt op 1 puntje. Na de eindsprint kreeg ik te horen dat ik wel het roze kwijt was, door een fout van de jury. Als ze mij nou wel hadden laten gaan zou ik het nog gered kunnen hebben, maar nu hadden ze me tegen gehouden terwijl dat helemaal niet moest.
Even later kwam de voorzitter van de jury weer naar ons toe en zei dat ze in hun reglement hadden staan dat elke ronde die iemand gemist was 15 seconden koste. Ik had 1 ronde vergoed gekregen, 1 ronde hielden ze me vast en 1 ronde écht gemist, dus kreeg ik alleen 15 strafseconden. Dat betekende dat ik niet én het groen én het roze kwijt was, maar alleen het groen.
14e overwinning binnen na criterium Bergeijk
Afgelopen maandag (14 juli 2008) hadden Karen en ik afgesproken om samen te gaan trainen. Allebei richting Dedemsvaart en daar een plek afspreken. Toen ik bij de rotonde stond waar we hadden afgesproken, kreeg ik een sms’je van mijn moeder met de vraag of ik morgen ook in Bergeijk wilde rijden. Nou dat wou ik wel en even later vroeg ik Karen dat ook. Zij wou dat ook wel en zo kwamen we bij het plan dat Karen bij ons zou slapen en de dag daarop richting Bergeijk te gaan om daar die wedstrijd te rijden. Met ±55 km achter de kiezen gingen we om half 1 slapen. De volgende dag moesten we om 13u weg, zodat we er sowieso een uur van te voren zouden zijn. Nou dat bleek anders te zijn, want in Eindhoven hadden ze op de snelweg de hele zooi veranderd waardoor Truus de weg niet meer wist. Op de gok namen we een andere weg wat ons heel wat minuten kostte. We kwamen ongeveer 35 minuten voor de start aan. In de auto hadden we onze helm schoenen etc. al aan gedaan zodat we meteen konden gaan in rijden en het parcours verkennen. Ondertussen haalde mijn moeder onze nummers op. Het was een heel apart rondje met vreemde bochten en weggetjes, maar het beloofde een leuke wedstrijd te worden, want zo gauw je 200 meter voorsprong had, was je bijna op het hele parcours uit het oog van het peloton. Ook had je een mooie rechte brede sprint van ongeveer 300 meter. Ik vond het dus wel een leuk parcours. Het begin van de wedstrijd was rustig. Er werd weinig gedemarreerd en wat weg probeerde te komen werd bijna gelijk weer terug gepakt. Ik won de eerste 2 sprints van het drie-ronden-klassement waardoor ik al zeker was van een eerste plaats in het drie-ronden-klassement, want ik had snel even uit gerekend, dat niemand mij meer in de derde sprint kon in halen. Daarom deed ik in de derde sprint er niet aan mee. Later won ik de drie premiesprints ook. Met nog 7 ronden te gaan, zag ik Melanie Woering wegspringen. Henriëtte Woering, haar zus, hield gelijk het peloton stil. Op een gegeven moment had Melanie 300 meter voorsprong. Ik sprong, vlak voor de bocht weg en had eerst nog het peloton in m’n wiel, maar na de bocht, waar ik vol door heen ging, had ik 3 meter voorsprong ongeveer en ging vol door. Even later zag ik het peloton nog maar in de verte. Ik liep snel op Melanie in. Na 500 meter sloot ik bij haar aan. We reden kop over kop door. Het peloton was inmiddels ook op gang gekomen en liep iets op ons in. Wij reden mooi door en zo bleef het peloton heel lang op dezelfde afstand, namelijk 25 seconden. Een paar rondes later deed het peloton geen moeite meer en liep onze voorsprong op naar 30,40,50 seconden. Toen we met nog 2 rondes te gaan weer voorbij de jurybus reden, hoorde ik dat ik nog maar 2 puntjes achterstond voor de leidersprijs, dus kon ik die ook nog mee naar huis nemen, alleen was ik hem de ronde daarna weer vergeten zodat niet ik maar Melanie als eerste over de streep reed. We deden de laatste rondes mooi rustig aan, want ze zouden ons toch niet meer terug pakken. Toen de laatste ronde in ging, reed Melanie op kop en die wilde halverwege het parcours mij laten overnemen. Ik nam niet meer over omdat ik dacht dat anders Melanie niet meer over wilde nemen zodat ik op kop zat in de sprint. In het wiel is natuurlijk veel beter en fijner dus deed ik dat. Het laatste stuk ging met een slakkentempo van 20km/h. Met die snelheid reden we ook de laatste bocht door. 100 meter verder begon ik de sprint en sprintte Melanie vlot voorbij. Ik won de wedstrijd met 5 meter voorsprong op Melanie. Op de leidersprijs na, heb ik alles wat er te halen viel in deze wedstrijd gepakt en ging dus met Karen m’n moeder en een mooi bedragje weer richting huis.
Wedstrijdverslag Oldebroek
Afgelopen zaterdag reed ik een criterium in Oldebroek. Het was een klein, snel rondje van 600 meter. De sprint was ongeveer 150 meter. Niet zolang dus. Ondanks dat het zo’n klein rondje was, had je ruimte genoeg. In de finishstraat lagen 3 strepen. Eentje 25 meter voor de streep, een 2 meter voor de streep en natuurlijk de echte streep.
De wedstrijd bestond 90% uit demarrages en het dichtrijden van demarrages. Het was nauwelijks rustig in het peloton. Ook ik heb het een aantal keer geprobeerd. Ongeveer 4 keer ben ik met Anna en Claudia Koster weg geweest, maar steeds werd het weer dichtgereden. Ook heb ik het nog een paar keer alleen geprobeerd, maar niets lukte. Ik deed niet echt met de sprints mee, want in het begin ging het niet zo goed. Later pas ging het beter. Ondanks dat heb ik nog redelijk veel bij elkaar gesprokkeld. Met het drie-ronden-klassement werd ik 3e, met twee premiesprints 2e, één keer 1e en een keer 5e. Anna ging voor de leidersprijs en stond op een gegeven moment gelijk met Sanne Verhart. Toen we nog ongeveer 5 km moesten, stonden zij gelijk en was het echt sprinten om de punten voor de twee. Sanne demarreerde en Anna ging er achteraan. Ze bleven samen ongeveer 1 ronde weg. Daarna liet Anna Sanne achter en was ze alleen weg. In het peloton probeerden ze nog terug te rijden, maar ik ging in het tweede wiel zitten en later op kop. Op een gegeven moment was het zelfs zo dat we met z’n vieren op kop reden en ze naar mij keken als of ik het dicht zou rijden. Zo bleef Anna dus mooi weg en won ze met een halve minuut voorsprong. Ik bleef, vanaf dat moment, in het tweede wiel zitten. Vlak voor de laatste bocht trok iemand al de sprint aan. Ik sprong gelijk naar haar toe met de bedoeling om haar na de bocht voorbij te gaan. Dat deed ik ook en was haar net voorbij toen we de eerste streep (dus 25 meter voor de echte streep) passeerden. Ik sprintte met m’n gezicht naar de grond, dus zag die streep onder me verschijnen. Ik duwde op die streep als reflex op het zien van die streep, mijn voorwiel naar voren. Ik dacht dus dat ik er al was en hield mijn benen stil. Wat ik toen heel gek vond, was dat dat meisje nog gewoon door sprintte. Ik keek voor me en zag dat we nog een stukje moesten. Zij ging mij dus weer voorbij en zo werd ik 3e in totaal en 2e nieuweling, omdat dat meisje een nieuweling was. Erg dom van mij natuurlijk, maar ik kon er wel om lachen, hoewel ik er best van baalde.
Wedstrijdverslag criterium Mierlo (WR)
Afgelopen zaterdag reed ik weer een wedstrijd voor het WielerRevue-klassement. Ik was, na een periode van wat mindere prestaties, er op gebrand om deze wedstrijd te gaan winnen. In de tweede ronde plaatste ik een demarage en kreeg Amy Pieters mee. We bleven helaas niet lang weg. Een 5-tal rondes later probeerde Amy het, en sprong ik mee. Toen ik om keek na een minuut ongeveer, bleek dat we een gat hadden geslagen. Door rijden dus. In een bochtig stukje, waar ik op kop reed, raakte Amy met haar pedaal de grond. Ik dacht wat later dat ze nog gewoon in m'n wiel zat maar dat bleek, toen ik wou laten overnemen, niet het geval te zijn. Amy reed er ongeveer 50 meter achter. Ik besloot te wachten, want het peloton zat ons op de hielen en met z'n tweeën ben je altijd sterker. Toen Amy er weer bij was, en we weer kop over kop door reden, zakte het tempo langzaam maar zeker. Het peloton, dat onderhand een achtervolging had in gezet, kwam steeds dichterbij en zo werden we even later ingerekend. Na deze demarage ging de wedstrijd minder makkelijk dan in het begin. Ik voelde me heel energieloos. Ik heb nog paar premies meegepakt maar heb me verder rustig gehouden. Nadat de laatste 4 rondes in gingen, begon het gedrang voor een goede sprintpositie al. Het tempo ging er uit en men zat alleen nog maar naar elkaar te kijken. Ik begon twee rondes later aan mijn zoektocht naar een goede sprintpositie en vond die. In de laatste ronde leek het er nog op dat die mij weer werd afgepakt maar het kwam uiteindelijk allemaal goed. Vlak voor de laatste (rot)bocht zat ik op een zesde positie waar ik dan toch niet zo blij mee was. Wel kon ik de binnenbocht nemen wat mij heel goed uit kwam! Ik had in een keer alle ruimte en kwam in als 1e of 2e van de junioren en nieuwelingen over de finish heen. Dat was wel heel nipt, maar maakte voor de uitslag niks uit, want het was toch een junior. Ik had deze wedstrijd dus gewonnen! De 13e van het seizoen. Ik had niet meer verwacht dat het me zou lukken, want ik voelde me op het eind van de wedstrijd niet goed. Blij en opgelucht vertrok ik dus weer vanuit Mierlo, richting Hasselt.
Wedstrijdverslag criterium Kruiningen
Een beetje laat, maar dan hier toch nog mijn verhaal over de gereden wedstrijd in Kruiningen.
Eerder deze week kreeg ik per post te horen, dat het gedaan was met Havo 4, want ik was over! Op naar het examenjaar dus, maar eerst een periode van 7 á 8 weken lekker vakantie vieren met een heel aantal wedstrijden daarin gepland.
In Kruiningen aangekomen, hoorden we, ongeveer drie kwartier van te voren dat we apart zouden starten. De junioren, waarvan er niet veel mee deden, een minuut voor de nieuwelingen. Hierdoor waren er dus aparte premies, een aparte leidersprijs en, wat meestal het geval is, een aparte eindklassering. Ook moesten we i.p.v. met een 15, met een 16 rijden. Gelukkig hadden we reserve wielen bij ons met een 16, dus was het verder geen probleem. Al na 3 ronden van 1,8 km rekenden we de junioren in waardoor de wedstrijd een chaotische bedoening werd, doordat de ene ronde de nieuwelingen een premiesprint hadden, en de andere ronde weer de junioren. Wanneer de junioren een premiesprint hadden, lieten de nieuwelingen de junioren voor en andersom ook. Helaas was dat bij de tweede premiesprint voor de junioren niet het geval. De meeste nieuwelingen lieten de junioren wel voor maar een drietal nieuwelingen-rensters deden dat niet. Nou had de rest, waaronder ik dus ook, dat niet in de gaten Daar maakten de drie handig gebruik van. Pas na 6 ronden kreeg ik het in de gaten en wou ik gaan rijden. Ik kreeg alleen totaal geen medewerking. Ik heb verschillende pogingen ondernomen, maar het mocht niet baten. Ik werd hier flink pissig om reed dus mijn wedstrijd in het peloton uit en werd 4e.
Verslag 123-milieu tijdrit Dordrecht
Gister reed ik de eerste wedstrijd van de vakantie in Dordrecht, een tijdrit. Normaal gesproken zouden we daar, door de weeks, niet helemaal naar toe gegaan zijn, maar omdat ik alweer een halve week vakantie heb, en daardoor alle tijd heb, zijn we er naar toe gegaan, ook omdat het mee telde voor de competitie. Na een aantal lange files, waar geen eind aan leek te komen, kwamen we ruim op tijd in Dordrecht aan. Nummer halen, inrijden, en even later aan de start staan. Het was een rondje van 9,2 km. Het eerste stuk, ongeveer 3,5 km, had ik meewind, het middelste stuk was ongeveer 5 km. Hier had ik tegenwind, en hard ook! Het laatste stuk was 1km zonder wind, want je reed achter de bomen. Ik hield er dus al rekening mee dat het laatste stuk heel zwaar ging worden, dus spaarde wat in de eerste kilometers, om niet gelijk geblokkeerd te staan tegen de wind in. Het eerste stuk met wind mee, dus 3,5km reed ik de hele tijd ongeveer 47-49 km/h, redelijk relaxed fietste dat. Na de bocht, kwam ik de wind tegen, en begon ik aan de laatste 6km van de tijdrit. Ik begon, voor m'n gevoel, rustig aan dat stuk en voerde het langzamerhand op. Ik reed dat hele stuk, van ongeveer 5km, 38-39km/h. De laatste km voor de laatste km werd dat 36 km/h en de laatste 500m voor de laatste km werd dat 33km/h. Op dat moment zat ik echt kapot, maar gelukkig was ik er ook al bijna en had ik de laatste km geen last van die tegenwind. Na de laatste bocht, ik moest dus nog 1km, kon ik mijn tempo niet meer hoger krijgen dan 41-42 km/h. Ik kon dat tempo wel vasthouden tot aan de streep. Zo kwam ik over de finish met een tijd van 13,35,55 over 9,2 km. Dat betekent dus met een gemiddelde snelheid van 41,4 km/h. Ik werd hiermee ook winnaar met 30 seconden voorsprong op de tweede. Ik ben best tevreden met het resultaat.
Wedstrijdverslag criterium Rozenburg
Na weer een drukke schoolweek (de één na laatste!) en 2 weken niet trainen, werd ik weer verwacht bij een wedstrijd, dit keer in Rozenburg. Ik verwachte er niet veel van, ik zou wel zien waar het schip strandde. Er deden weinig junior-vrouwen mee, wat ik best jammer vond. Gelukkig deden er wel een redelijk groot aantal nieuweling-meisjes mee. Toen we in Rozenburg aan kwamen, zag de lucht er niet al te bijzonder uit en na enige minuten begon het dan ook te regenen. Wij snel in de auto en maar hopen dat het snel over zou waaien. Twintig minuten voor de start was het zo goed als droog en gingen we toch maar fietsen.
De wedstrijd verliep in het begin heel rustig. De eerste premies werden verdeeld dmv een drierondenklassement. Ik werd de eerste keer 1e, de tweede keer 3e en de laatste keer weer 1e. Zo had ik dus het klassement gewonnen. De eerste gewone premiesprint won ik ook, de tweede ook, de derde werd ik tweede, de vierde werd ik eerste en de laatste won ik ook. Het verbaasde me dat dat zo makkelijk ging. In de laatste ronde kwam ik pas laat naar voren en door dat er tempo werd gemaakt voorin, werd dat ook best lastig. Ik kwam als 4e uit de bocht en wou onder Anna door gaan maar die zat te ver naar links dus moest ik nogal hard in de remmen, waardoor ik mijn snelheid gedeeltelijk verloor. Toen ik die beroerde bocht uit was, wou ik Anna dan rechts voorbij maar Anna ging ook naar rechts! We kwamen in botsing en vielden bijna haha allemaal goed afgelopen hoor, het verspeelde alleen nog meer snelheid waardoor ik niet verder kwam dan een derde plaats. Niet helemaal tevreden, maar gezien mijn trainingsuren die ik de afgelopen weken heb gemaakt, helemaal niet zo'n slechte resultaat vond ik.
Wedstrijdverslag Omloop van Stadshagen
Na een hele drukke, vermoeiende schoolweek, waarin ik totaal niet toe kwam aan trainen, was het dan eindelijk zo ver. Mijn (bijna)thuisklassieker zou weer verreden worden, de Omloop van Stadshagen. We moesten om 10 uur starten, dus ging ik rond half 9 van huis weg. Het was heel warm weer en er stond en jammer genoeg, weinig tot geen wind. Om kwart voor 10 gingen we naar de materiaalcontrole, daarna tekenen en in de fuik gaan staan. Met de neutralisatie reed ik mooi voorin zodat ik, na dat de auto weg was gegaan, gelijk evven tempo kon maken. Dr waren een paar die even later over wilden nemen maar na 5 km was het met het tempo alweer gedaan helaas. Na een tal van demarages die tot niets uit liepen, was het zo goed als zeker dat het op een massasprint zou uitlopen, maar toen we nog maar 10km moesten, in de finale dus, werd er na weer een reeks demarages achter elkaar een goeie demarage geplaatst. Helaas zat ik op dat moment te ver achterin, waardoor ik het pas veel later door kreeg dat er twee weg waren. Toen ze 15 seconden weg waren probeerde ik de sprong te maken, maar ze zaten vrijwel gelijk in m'n wiel te plakken. Toen ik een beetje tempo wou maken voor de sprint in de laatste rechte lijn, ging ik van 35 naar 40. Voordat ik het wist gingen ze in een keer allemaal met een noodgang over me heen en zat ik al snel op gesloten. Ik kon ik geen kant meer op. Ik werd teleurstellend 15e. Na de finish nog even na kletsen en even kijken wat er nou met mijn fiets aan de hand was, want die voelde heel gammel aan onder de wedstrijd en rammelde ook nog eens. Mijn voorwiel bleek los te zitten! Je kon hem er zo uit halen! Die vloog dus alle kanten op met aanzetten ed, ik heb geluk gehad dat ik niet onderuit ben gegaan!
Laatste foto's >>
Contact
You are viewing the text version of this site.
To view the full version please install the Adobe Flash Player and ensure your web browser has JavaScript enabled.
Need help? check the requirements page.
